ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਝੰਡਾ, ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਮੋਹਕ ਮਕੁਟ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਿੱਚ, ਪੌਂਡਰਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਭਿਨੇਤਾ ਮੰਚ 'ਤੇ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਹੱਸਿਆ। ਪਰ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ 'ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾਂ, ਗਰਦਾਂ, ਜੈਵਲਿਨ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਟਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕਾ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਸੀ—ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਟਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪੌਂਡਰਕਾ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਉਹ ਨਾਂ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਝੂਠੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਮੂਰਖ। ਜੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕਾ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਖੋ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪੌਂਡਰਕਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਤੁਲ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੌਂਡਰਕਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਕਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਾਜ-ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ—"ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿਰ ਪਛਾਣਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਰੋ ਪਏ, "ਹਾਏ, ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ!" ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਦਿੰਦਾ। "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਾਜਕ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਤੰਤਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ; ਉਹ ਅੱਗ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜੇ ਅਧਰਮੀ 'ਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਤੰਤਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਯਜਨ-ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਯਾਨਕ ਅੱਗ ਦਾ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਕੇਸ ਤੇ ਦਾਡ਼ਾਂ ਲਾਲ-ਤਾਂਬੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਖਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਝਲਕੇ ਛੱਡ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਭਯਾਨਕ ਦੰਦਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਭੌਂ, ਕਰੜਾ ਮੂੰਹ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਂਠ ਚਾਟਦਾ, ਨੰਗਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੈਰ ਪਾਲਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤੰਤਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰ-ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਚੀਖੇ, "ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਸੁਣੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਹਾਸਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਸਭ ਨੂੰ permeate ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰ-बਾਹਰ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਤੰਤਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪ੍ਰਲਯ-ਅੱਗ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੰਤਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਰਾਨਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਭਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹੀ ਅਭਿਚਾਰ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਵਾਰਾਨਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਲ, ਸਭਾ-ਹਾਲ, ਬਾਜ਼ਾਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਮੀਨਾਰਾਂ, ਅਨਾਜ ਦੇ ਭੰਡਾਰ, ਖਜਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਅਤੇ ਅਨਾਜ-ਭੰਡਾਰ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਚਕ੍ਰ ਨੇ ਪੂਰੇ ਵਾਰਾਨਸੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸ, flawless ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਾਸ, ਆ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਮੁੜ ਰਾਮਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਾਰਜ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸੀਮ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਦਵੀਵਿਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮਾਇੰਦਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ।" ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਪਦ੍ਰਵ ਲਿਆਇਆ—ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਵਸੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਢਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਦਿੰਦਾ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਕਾਤਲ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕੰਢੇ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ; ਉਸ ਕੋਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜਦਾ, ਅਤੇ ਮੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ। ਅਹੰਕਾਰੀ, ਉਹ ਆਦਮੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਂ ਅਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਰੀਗਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਜਾੜਦਾ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੁੱਟਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ ਸੁਣੀ ਤੇ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਾਮਾ ਨੂੰ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਖਿਆ।