ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੂਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਨਿੰਦੇ ਭਰੇ ਬੋਲ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਪੌਂਡ੍ਰਕ, ਜੋ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਦੋ ਅਖਾੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅਖਾੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਸ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਰੀਰ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ। ਉਹ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਣ-ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਚ 'ਤੇ ਨਾਟਕ ਕਰਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੈਖ ਕੇ ਹਰਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਏ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਨੇਜ਼ੇ, ਗਦਾਵਾਂ, ਮੁਗਦਰ, ਭਾਲੇ, ਜਵਲੀਨ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਟਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਇੰਨਾ ਭਾਰੀ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਊਠਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ਵਾਂ ਨਾਲ ਪਟ ਗਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ-ਭੂਮੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਬਹਾਦਰ ਹੀ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸੌਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਨੇ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੌਂਡ੍ਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਨਾਂ ਤੂੰ ਝੂਠੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੂਰਖ। ਜੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਨਾ ਚਾਹਾਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਵਾਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੀ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਉਸਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੋ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜ-ਦੁਆਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਮਲਕਣਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ: "ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ!" ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖਾਂਗਾ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਉਹੀ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਉਸਨੂੰ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਅਭਿਚਾਰ (ਤਾਂਤ੍ਰਿਕ ਯਜਨਾ) ਕਰ। ਇਹ ਅੱਗ, ਜਦੋਂ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ। ਫਿਰ, ਹੋਮ-ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਦਾਡ਼ ਲਾਲ-ਤਾਂਬੇ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਤੇਜ਼, ਭੌਂਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਮੂੰਹ ਕਰੜਾ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਾਟਦਾ, ਨੰਗਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਪਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਤਾੜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਰਗੇ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਭਿਚਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਹਰਣ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਦੌੜੇ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਬਸੀ ਸੁਣੀ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਵਿਆਪਕ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅਭਿਚਾਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲੈ ਅੱਗ ਵਰਗਾ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਅੱਗ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਣੀ ਉੱਤੇ ਤੂਟ ਪਿਆ। ਚਕਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਅਭਿਚਾਰ ਦਾ ਅੱਗ-ਪ੍ਰਾਣੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਵਲ ਲੋਟਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਿਆ—ਉਹੀ ਅਭਿਚਾਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਕਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਲ, ਸਭਾ-ਭਵਨ, ਮੰਡੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਮੀਣਾਰਾਂ, ਅੰਨ-ਭੰਡਾਰ, ਖਜਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀਆਂ ਭੰਡਾਰੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੁਰਦੇਵ, ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਾਰਜ—ਉਸ ਅਪਾਰ ਅਤੇ ਅਮਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਿਆਂ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਵਾਂਦਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਦੁਵਿਵਿਦ ਸੀ। ਉਹ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮੈੰਦਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਦੁਵਿਵਿਦ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਮਚਾਇਆ—ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਵਸੀਆਂ ਅਤੇ ਗਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ ਖੇਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਾਰਤਾ ਦੇ ਇਲਾਕੇ 'ਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰਿ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ—ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਮ-ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦਗੀ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦਾ।