ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਭਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ, "ਤੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਏ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਿੱਧ, ਕਾਂ, ਅਤੇ ਗਿਦੜ ਹੋਣਗੇ; ਤੇਰੀ ਆਖਰੀ ਪਨਾਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸਭ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਕੇ ਕਾਸੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਪੌਂਡਰਕ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਪਾਈ, ਉਹ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੋ ਟੋਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਕਾਸੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਤਿੰਨ ਟੋਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਪੌਂਡਰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਸਜਾਇਆ ਸੀ—ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਕੀਮਤੀ ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਟ ਨਾਟਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਜੈਵਲਿਨ, ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਬਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ—ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ—ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕਰ, ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਟਾਂ, ਗਧਿਆਂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਅਜੋਕੇ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਿਰਭੀਤਾਂ ਲਈ ਰਮਣੀਯ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੇਡ-ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਓ ਪੌਂਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਉਹ ਨਾਮ, ਜੋ ਤੂੰ ਝੂਠੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੂਰਖ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈ ਲਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦੀ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ-ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਈਰਖਿਆਲੂ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਪਰਤ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੌਂਡਰਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜ-ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਸਿਰ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ—"ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਮੰਨਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਰੋ ਪਏ, "ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ!" Sudakshina, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ Sudakshina ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। Avimukta ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ Sudakshina ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; Sudakshina ਨੇ ਉਹੀ ਵਰ ਲਿਆ—ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ। ਉਸਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, "ਤੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਭਿਚਾਰ ਕਰ; ਉਹ ਅੱਗ, ਜਦੋਂ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।" Sudakshina ਨੇ, ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਰੁੱਧ ਅਭਿਚਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰੀ। ਫਿਰ, ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਅੱਗ ਦਾ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਉਸ ਦੀ ਲਾਲ-ਤਾਂਬੀ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਦਾਢੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦ, ਭਿਆਨਕ ਭੌ, ਕਠੋਰ ਮੂੰਹ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਨੰਗਾ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਪਾਲਮ ਦੇ ਪੇੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਅਭਿਚਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਹਨ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਾਸੀਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਚੌਪੜੀ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਾਖੀ ਹੈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅਭਿਚਾਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪ੍ਰਲੈ-ਅੱਗ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਗਿਆ; ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ, ਉਸਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਭਿਚਾਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਅੱਗ ਦਾ ਜੀਵ, ਚਕਰ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਵਾਰਾਨਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, Sudakshina ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਿਆ—ਜੋ ਅਭਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਕਰ ਵਾਰਾਨਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ—ਉਸਦੇ ਮਹਲਾਂ, ਸਭਾ-ਭਵਨ, ਬਾਜ਼ਾਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਟਾਵਰ, ਅਨਾਜ-ਘਰ, ਖਜਾਨੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਸਟੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। Sudarshana ਚਕਰ ਨੇ ਵਾਰਾਨਸੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸ, flawless deeds ਵਾਲੇ, ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਅਣਮਾਪ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਅਤੇ ਮੈਇੰਦਾ ਦਾ ਵੀਰ ਭਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦਾ ਫਿਰਿਆ—ਉਸਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਵਸੀਆਂ, ਅਤੇ ਗਵਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਕਈ ਵਾਰ, ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋੜਾ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਮਿਤਰ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ, ਹਰੀ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਠਾ ਕੇ, ਤਟ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ।