ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਖੇ ਇਕ ਦੂਤ ਆਇਆ ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵੱਲੋਂ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ। ਸੁਨੇਹੇ ਵਿੱਚ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਮੈਂ ਹੀ ਅਸਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦੇ।’’ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਨ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਾਤਵਤ! ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ।’’ ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦੇ ਮੂਰਖਤਾਪੂਰਨ ਗਮੰਡ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘‘ਮੂਰਖ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।’’ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਤੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਿੱਧ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਗਿਦੜ ਹੋਣਗੇ। ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗਾ।’’ ਦੂਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿੰਦਾ-ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਦੂਤ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਜਦ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਅਖਾੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅਖਾੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਕੀਮਤੀ ਮਕੁਟ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਰੰਗ-ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਨਟ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸ ਪਏ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸੂਲਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕਟਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ—ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੀਕ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਊਠਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋਈ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਰਗੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਡਰਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਖੇਡ-ਸਥਾਨ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘‘ਹੇ ਪੌਂਡ੍ਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਵਲ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।’’ ‘‘ਮੈਂ ਉਹ ਨਾਮ, ਜੋ ਤੂੰ ਝੂਠਮਿੱਠ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ! ਜੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਨਾ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਵਾਂ।’’ ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਰਥ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰ ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕੌਲ ਦੇ ਕੁੜ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਵਾਰਕਾ ਪਰਤ ਆਏ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੌਂਡ੍ਰਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਦੁਆਰ ਉੱਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, ‘‘ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ?’’ ਜਦ ਪਛਾਣ ਹੋਈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ—‘‘ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ!’’ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, ‘‘ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ।’’ ਇਸ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ; ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ, ਮੰਗਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ‘‘ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਾਜਕ ਨਾਲ, ਅਭਿਚਾਰ ਰੂਪ ਤੰਤਰ-ਹੋਮ ਕਰ। ਉਹ ਅੱਗ, ਜਦ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਤੰਤ੍ਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਅਗਨਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਕੇਸ ਤੇ ਦਾਡ਼ ਲਾਲ-ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤਲਹ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਦਰਾਉਣੇ ਦੰਦ, ਭਿਆਨਕ ਮੱਥਾ, ਕਰਕਸ਼ ਮੂੰਹ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਾਟਦਾ, ਨੰਗਾ, ਤੀਖੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਖੜਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਖਜੂਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਅਭਿਚਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਏ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ‘‘ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕੇ ਦੇ ਨਾਥ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!’’ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇ ਡਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਸ਼ਰਨ-ਦਾਤਾ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ।’’ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅਭਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਜਿਹੀ ਤੀਬਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਅੱਗ-ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਅਭਿਚਾਰ ਅੱਗ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਹਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ—ਉਹੀ ਅਭਿਚਾਰ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਲ, ਸਭਾ-ਮੰਡਪ, ਬਾਜ਼ਾਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਗੁੰਬਦ, ਅੰਨ-ਭੰਡਾਰ, ਖਜਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਚੱਕਰ ਸਾਰਾ ਕਾਸ਼ੀ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।