ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਦਾਨ ਮੁੰਡਾ ਦੂਜੇ ਮੁੰਡੇ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਮਹਾਂਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ। ਉਸ ਸੁਨੇਹੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦੇ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ-ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਅਜਾਣਤਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਾਤ੍ਵਤ! ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਆ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੇ।" ਜਦੋਂ ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਇਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੇਸੁਧ ਬਚਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਏ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭਾ-ਸਦੱਸ ਹੱਸ ਪਏ। ਤਦ ਕਰੁਪਾਲੂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ, ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੂਰਖ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਜ਼ਰੂਰ ਛੱਡਾਂਗਾ।" ਉਹਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪੈਣਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਿਧ, ਕਾਂ ਤੇ ਗਿਦੜ ਹੋਣਗੇ, ਤੇਰੀ ਠਿਕਾਣਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਦੂਤ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਾਲੰਭ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਸੁਣਾਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਜਦ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਅਖੰਡ ਰਣਸੈਨੀ ਦਲ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਅਖੰਡ ਦਲ ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਪੌਂਡਰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕੰਛ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਮੋਲਕ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਕਰ-ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਦਾਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸ ਪਏ। ਫਿਰ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਮੁਗਦਰ, ਸ਼ੂਲ, ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਰਪਾਨਾਂ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਮਾਰ ਮਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਦਾਨ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਊਟਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਰਣਬਾਂਕੂਆਂ ਨੇ ਚਿਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਸ਼ੂਰ-ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਖੇਡਣ ਦਾ ਅਸਥਾਨ, ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ। ਫਿਰ ਸੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ) ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੌਂਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਵਲ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮੂਰਖ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਤੂੰ ਝੂਠੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਚਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰਿ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ) ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਪੌਂਡਰਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਭ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜ-ਦੁਆਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੱਟਿਆ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਇਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਜਦ ਪਛਾਣ ਪਈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਸਾਕ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਚੀਕ ਪਏ, "ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ!" ਫਿਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨਾ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਉਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤਰਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਰ ਮੰਗਿਆ—ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਰਿਤਵਿਜ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਅਭਿਚਾਰ (ਤੰਤ੍ਰ) ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰ। ਉਹ ਅੱਗ, ਜਦ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨਾ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ (ਤੰਤ੍ਰ) ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਗਨੀ-ਰੂਪੀ ਪੁਰਸ਼ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਦਾਡ਼ੀਆਂ ਤਾਮੇ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਤੇ ਭੌਂਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਕਰੜਾ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੌਂਠ ਚੱਟਦਾ, ਨੰਗਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਭਾਰੀ-ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤਾੜ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਸਾੜਦਾ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਅਭਿਚਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਤੇ ਹੋਵੇ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਨਗਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਡਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਕਲਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਜੋ ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਅਭਿਚਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਬਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਅਗਨੀ-ਪੁਰਸ਼, ਜੋ ਤੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਕਰ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੂੰਹ ਲੱਜਤ ਹੋਇਆ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਿਆ—ਜੋ ਅਭਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਕਰ ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਲ, ਸਭਾ-ਭਵਨ, ਬਜਾਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਮੀਣਾਰਾਂ, ਅੰਨ-ਭੰਡਾਰ, ਖਜਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਅੰਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਮੁੜ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।