ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਵੀ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਰਾਹ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਕਦੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਹ ਅਜੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਅਸੰਖ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਮਾਧੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲੈ ਕੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੰਦ ਵ੍ਰਜ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ—ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਅਸਲੀ ਪਹਚਾਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ‘ਵਾਸੁਦੇਵ’ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਲੜਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਏ ਹੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜੈ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਤਮਾ ਸਮਝਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਰਾਜਾ—ਜੋ ਬਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਅਕਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਭੇਜੇ। ਉਹ ਦੂਤ ਦਵਾਰਕਾ ਪੁੱਜ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜੋ ਕਿ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਸਾਤਵਤ। ਇਹ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਇਹ ਮਾਣ ਭਰੇ ਬੇਅਕਲੀ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭਾ-ਸਦਸ੍ਯ ਹੱਸ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੂਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਿਦੜ, ਕਾਂ ਤੇ ਗੀਧ ਹੋਣਗੇ; ਤਦ ਤੂੰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਣ ਲਏਂਗਾ।" ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਣੇ ਦੂਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸੁਣਾਏ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਕਾਸੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਪੌਂਡਰਕ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਅਖੰਡ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕਾਸੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅਖੰਡ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ— ਉਹ ਸਾਂਪ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਤੇ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਦਾ, ਕੀਮਤੀ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਟ ਰੰਗਮੰਚ ਤੇ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸ ਪਏ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਗਦੇ, ਮੁਗਦਰ, ਸ਼ੂਲ, ਭਾਲ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਰਪਾਣਾਂ ਅਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂਤ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਊਠਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਖੇਡਣ ਦੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਅਡਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ—ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪੌਂਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਜੋ ਨਾਮ ਤੂੰ ਝੂਠੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ। ਜੇ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਨਾ ਚਾਹਾਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਜਾਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਚਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਗੁੰਡੀ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵੈਰੀ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਦ ਕਿ ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੋ ਪੌਂਡਰਕ, ਨਿੱਤ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜ-ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਕਾਨਾਂ ਵਾਲਾ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ। ਜਦ ਪਛਾਣ ਹੋਈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਚੀਕ ਪਏ, "ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ!" ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ; ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਮੰਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, "ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਆਤਨਿਕ ਹੋਮ ਕਰ; ਉਹ ਅੱਗ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ— —ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨੇ ਨਿਯਮ ਪਾਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਉੱਤੇ ਅਤਨਿਕ ਹੋਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੋਮ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਅਗਨਿ-ਰੂਪੀ ਪੁਰਸ਼ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਕੇਸ ਤੇ ਦਾੜ੍ਹੀ ਤਾਂਬੇ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਤਿੱਖੇ, ਭੰਨੇ ਭੌਂਹ, ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਂਠ ਚੱਟਦਾ, ਨੰਗਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ— ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਖਜੂਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਅਤਨਿਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!" ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਰਣਾਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਅਤਨਿਕ ਕਲਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।