ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਜਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵਣਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਸੁੰਦਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਤੇ ਇਤਰ-ਲਗਾ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ, ਐਸਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਇੰਦ੍ਰ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਬਲਰਾਮ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ—ਜੋ ਕਿ ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਲੜਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਤੁਸੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹੋ," ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਰਾਜਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਕੋਲ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਦੂਸਰੇ ਬੱਚੇ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜੇ। ਦੂਤ, ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜੋ ਕਿ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਹਨ, ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਾਤਵਤ। ਇਹ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਮੂਰਖਤਾ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਫਟ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ: "ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਉਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਤਨਾ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਿੱਧ, ਕਉਏ ਅਤੇ ਸਿਆਲ ਹੋਣਗੇ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।" ਦੂਤ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਾਲੰਭ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਸੁਣਾਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਸੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਪੌਂਡਰਕ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ-ਯੋਧਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਦੋ ਫੌਜੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਤਿੰਨ ਫੌਜੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਮੋਹਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ; ਕਉਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਕੀਮਤੀ ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਗਹਣੇ, ਅਤੇ ਮਕਰ-ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਦਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੰਗ-ਮੰਚ 'ਤੇ ਅਦਾਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸਿਆ। ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜੇ ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਗਦੇ, ਮੁੰਡਾ, ਜੈਵਲਿਨ, ਬਰਛੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਟਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ—ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ—ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਔਂਟ, ਗਧੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਸਾਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਰ-ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ-ਸਥਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਖੇਡ-ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪੌਂਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਝੂਠਾ ਨਾਮ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ। ਅੱਜ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਦੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੀਸ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀਸ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰਿ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦਵਾਰਕਾ ਪਰਤ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀਸ, ਕੁੰਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਾਜ-ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ—"ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਪਛਾਣ ਹੋਈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀਸ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਰੋਣ ਲੱਗੇ—"ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਮਰ ਗਿਆ!" ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ—"ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਸ ਨਿਰਣੈ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ। "ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਦੂ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰ; ਉਹ ਅੱਗ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, —ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤੇਰਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਫਲ ਦੇਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਉੱਤੇ ਜਾਦੂ-ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ। ਫਿਰ, ਯਜਨ-ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਗਨਿ ਦਾ ਰੂਪ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਾਲ-ਤਾਂਬੀ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਦਾਡੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਫਵਾਰੇ ਨਿਕਲਦੇ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ-ਦੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਭੌ, ਕਠੋਰ ਮੂੰਹ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਨੰਗਾ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਅਗਨਿ-ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਖੜ-ਖੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤਾਲ-ਵ੍ਰਖ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਜਾਦੂ-ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।