ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਮ ਤੱਤਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਧਨੁਆਨ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਹਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਜਿੱਥੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਸੀ, ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕਲੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਾਧੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੋ, ਭਗਵਾਨ ਅਵਤਾਰ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ," ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਚੂਤ ਆਤਮਾ ਸਮਝਿਆ। ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਰਾਜਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਮਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਦੂਜੇ ਮੁੰਡੇ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੂਤ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ। "ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ ਹਨ। ਸਾਤ੍ਵਤ, ਇਹ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੌਂਡਰਕ ਦੀਆਂ ਮੂਰਖਤਾ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਏ। ਫਿਰ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੂਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਤੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਿਧ, ਕਾਂ ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਹੋਣਗੇ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸਭ ਉਪਾਲੰਭ ਦੂਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਇਥੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਜਦ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਅੱਖੜਾਂ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖੜਾਂ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪੌਂਡਰਕ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਮੋਹਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਕੀਮਤੀ ਮੋੜ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੌਂਡਰਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੰਗਮੰਚ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਦਾਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਨੇਜ਼ੇ, ਗਦਾਵਾਂ, ਮੁਗਦਰ, ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਟਾਰੀਆਂ, ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ—ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ—ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਦਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਊਠ, ਗਧੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਲਈ ਖੇਡ ਦਾ ਅਡਾ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੋ, ਪੌਂਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਵਲ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਝੂਠਮਿਠਿਆ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੂਰਖ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਰਥ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੰਡਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਚਲਾ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਨੂੰ ਗਿਰਾ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਵਾਰਕਾ ਪਰਤ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਗਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤਮਈ ਕਥਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੋ ਪੌਂਡਰਕ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਸਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਜਦ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹਾਏ, ਰਾਜਾ ਮਾਰੇ ਗਏ! ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ!" ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖਾਂਗਾ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ; ਉਸਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਧਨ ਮਿਲਣ ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕ ਦਾ ਵਧ ਕਰ ਸਕਣ।" ਤਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਾਜਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੰਤਰਿਕ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਅੱਗ, ਜਦ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾਈ ਜਾਵੇ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ।" ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਯਜ్ఞ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੋਮ ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਗਨਿ-ਸਰੂਪ ਦੇਵਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਸਦੇ ਕੇਸ ਤੇ ਦਾਡ਼ੀ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਲਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ, ਭਿਆਨਕ ਭੌਹਾਂ, ਕਰਕਸ਼ ਮੂੰਹ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਨੰਗਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅੱਗ-ਪੁੱਤਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।