ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਯਮੁਨਾ ਨੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਝਿੜਕੀ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਯਦੁਪੁੱਤਰ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ, "ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਕੇਵਲ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਮ ਤੱਤਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਹੇ ਜਗਤਾਤਮਾ, ਭਗਤ-ਵਤਸਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ-ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਆਪ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੇ-ਧਜੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਹ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸੰਖ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਬਿਤਾਈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੰਦ ਵ੍ਰਜ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਕੁੜੇ-ਮੁੰਡੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ," ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਸਮਝਦੇ। ਪਰ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਰਾਜਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਭੇਜ ਦੇਵੇ। ਦੂਤ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ: "ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਤਰੇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੂੰ ਪਹਿਨੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਅਜਾਣਤਾਵਸ਼, ਹੇ ਸਾਤ੍ਵਤ, ਇਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂ ਜਾਂ ਫਿਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।" ਜਦੋਂ ਪੁੰਡਰਕ ਦੇ ਇਹ ਮੂਰਖਤਾ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਸਭ ਸਭਾ ਵਾਲੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸ ਪਏ। ਪਰਮਪੂਜਨੀਯ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੂਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰਾ ਪਿਆ ਹੋਏਂ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਏਗਾ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਿੱਦੜ, ਕਾਂ ਤੇ ਗਿਦੜ ਹੋਣਗੇ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।" ਦੂਤ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਾਲੰਭ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਪੁੰਡਰਕ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋ ਅਖੰਡ ਫੌਜਾਂ ਲੈ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੁੰਡਰਕ ਦਾ ਮਿਤ੍ਰ, ਤਿੰਨ ਫੌਜਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਉਥੇ ਪੁੰਡਰਕ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਲਕੜੀ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਤੇ ਬਨਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਕੀਮਤੀ ਮਕੁਟ ਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣ, ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ ਖਿੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੁੰਡਰਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਟ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਭੇਸ ਬਣਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਹੱਸ ਪਏ। ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਗਦਾਵਾਂ, ਮੁਸ਼ਲ, ਸ਼ੂਲ, ਟੋਮਰੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਰਪਾਨਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪੁੰਡਰਕ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ—ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ—ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯ-ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉੱਟਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਇਹ ਮੰਡਲ ਜਿਉਂਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਸ਼ੂਰਵਿਰਾਂ ਲਈ ਖੇਡ ਦਾ ਅੰਗਣ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਵਿਹਾਰ-ਸਥਾਨ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪੁੰਡਰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੁੰਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਸਤਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਝੂਠ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੁੰਡਰਕ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਥ-ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੋੜ ਦੇਵੇ। ਐਸੇ ਹੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪੁੰਡਰਕ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰਿ ਜੀ ਦਵਾਰਕਾ ਪਰਤ ਆਏ। ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਜੋ ਪੁੰਡਰਕ ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਕੰਡਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਟਿਆ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, "ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ?" ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਮਾਰੇ ਗਏ! ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰੀ ਗਇਆ!" ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਉੱਤਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਧਨ ਮਿਲਣ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਣ।" ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਰਿਤੀ-ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਤੰਤ੍ਰ-ਕਰਮ ਕਰ। ਉਹ ਅੱਗ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਤੰਤ੍ਰ-ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੋਮ ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸਦੇ ਕੇਸ ਤੇ ਦਾਡ਼ੀ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੱਬਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ।