ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਿਆ, ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੋਏ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਮੁਖ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਵਲ ਵਰਗਾ ਹਾਸਾ, ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਬਰਫ਼ ਵਾਂਗ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਪਰ ਮਸਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਹੇ ਸ਼ਬਦ ਭੁੱਲ ਗਏ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਆਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਜਦ ਯਮੁਨਾ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਾਂਟ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਯਮੁਨਾ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਸਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਮਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਜਦ ਯਮੁਨਾ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥਣਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਖੇਡ-ਮਜ਼ੇ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਦੇ-ਸਵਰਦੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਹਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਹ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸীম ਤਾਕਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਮੌਜਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਗੁਜਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਦ ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ।" ਜਦ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ," ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਤਮਾ ਮੰਨਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਮਝਹੀਣ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੋਵੇ। ਦੂਤ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਕੋਲ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਇਆ: "ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ-ਚਿਹਨ੍ਹ ਤੂੰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ ਹਨ। ਛੱਡ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਦੀਆਂ ਮੂਰਖਤਾ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਹੱਸ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੂਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਿਦੜ, ਕਾਂਵੇ, ਕੁੱਤੇ ਹੋਣਗੇ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।" ਦੂਤ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਪੌਂਡਰਕ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਅਖੰਡ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਪੌਂਡਰਕ ਨੇ ਸਾਂਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਗਰੁੜ ਧਵਜ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਮਕੁਟ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪੌਂਡਰਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਦਾਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸ ਪਏ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਗਦੇ, ਮੁਗਦਰ, ਸ਼ੂਲ, ਤੀਰ-ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਊਠ, ਗਧੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਜੰਗੀ ਸਾਜ਼-ਸਮਾਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਾਂਗ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਲਈ ਖੇਡ ਦੀ ਥਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੋ ਪੌਂਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਝੂਠਾ ਨਾਮ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੂਰਖ। ਜੇ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਨਾ ਚਾਹਵਾਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕੰਵਲ ਦੀ ਕਲੀ ਨੂੰ ਡਾਲੀ ਤੋਂ ਝਾੜ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦਵਾਰਕਾ ਪਰਤ ਆਏ, ਜਦ ਸੰਤ-ਮਹਾਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੌਂਡਰਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਦੁਆਰ ਉੱਤੇ ਕੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਸਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਜਦ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਰੋ ਪਏ, "ਹਾਏ, ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ!" ਸੁਦਕਸ਼ੀਣ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਦਕਸ਼ੀਣ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਸੁਦਕਸ਼ੀਣ ਨੇ ਉਹੀ ਵਰ ਮੰਗਿਆ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।