ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਲਾਯੁਧਾ ਦੇ ਵਿਰਤਾਂਤਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਡੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕੰਡਲ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ, ਅਤੇ ਵੈਜਯੰਤੀ ਦੀ ਵਿਰਾਟ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਸਦਾ ਸੀ, ਮਸਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਪਸੀਨਾ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਪਰ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਗੁਮ ਸੀ, ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਤਦ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ; ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹਲ ਦੇ ਫੜ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਲ ਦੇ ਫੜ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨਮੱਤੇ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਯਮੁਨਾ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲ ਪਈ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਈ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ; ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੀਵ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹਾਂ।" ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਹਥਣੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਖੇਡਣ ਮਗਰੋਂ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਜੋ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਅਣਮਿੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਬਲਰਾਮ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ।" ਕੁਝ ਬਚਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਵਤਾਰ ਹੋ," ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਤਮਾ ਮੰਨਿਆ। ਪਰ ਕਰੂਸ਼ ਰਾਜਾ, ਮੋਹਿਤ ਤੇ ਬੇਸਮਝ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਦੂਤ ਭੇਜਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੋਵੇ। ਦੂਤ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਇਆ: "ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦਿਓ।" "ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੁਸੀਂ ਲਏ ਹੋ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਾਤਵਤ। ਇਹ ਛੱਡ ਦਿਓ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਿਓ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਮੂਰਖੀ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਫਟ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਨਾਲ ਦੂਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਉਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਜਰੂਰ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਇਤਨਾ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਿੱਧ, ਕਾਂ, ਅਤੇ ਗਿੱਟੇ ਹੋਣਗੇ; ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ।" ਦੂਤ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਣੇ-ਮਜਾਕ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਸੀ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਪੌਂਡਰਕ, ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕਾਸੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਤਿੰਨ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਸੀ। ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਕੀਮਤੀ ਮਕਰ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਕੰਡਲ, ਅਤੇ ਤਾਜ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਕਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਫਟ ਪਏ। ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ 'ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਕੁਲਹੜੀਆਂ, ਚਕੀਆਂ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਟਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ—ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੈਦਲ—ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕਰ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ-ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਠਾਂ, ਗਧਿਆਂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਟੁੱਟਿਆ, ਝਾੜ-ਕ੍ਰੀਮ-ਭੂਮਿ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਦਾ ਥਾਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭੈੜੀ ਖੇਡ-ਭੂਮਿ ਵਰਗਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪੌਂਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਉਹ ਨਾਮ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਝੂਠਾ ਆਪਣਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮੂਰਖ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਿਦਯਾਰਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਕੱਟਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਵਾਰਕਾ ਪਰਤ ਆਏ, ਜਦ ਸੰਪੂਰਨ ਜੀਵ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਵਰਗੀ ਕਥਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ, ਸਭ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜ-ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ, ਕੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕੱਟਿਆ ਸਿਰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ?" ਜਦ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹੈ! ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ!" ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕਰਿਆ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।