ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਉਸ ਪਾਸੇ ਆ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਵਣਿਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਸ਼ਹਦ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਮੌਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਰਾਮਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਣਿਤਾਵਾਂ ਰਾਮਾ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ ਜੀ) ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਵਣਾਂ ਵਿਚ ਟਹਿਲਦੇ ਫਿਰਦੇ। ਉਹ ਮਾਲਾ, ਇੱਕ ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਮਸਤ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਣਕੇ ਵਾਲੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਲਈ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਜਦੋਂ ਯਮੁਨਾ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਰੁੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਾਪਣੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਆਵਾਜਾਈ ਕਰਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਯਮੁਨਾ ਕੰਬਦੀਆਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਰਾਮਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਜਿਸਦੇ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕੀ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਣਿਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵਣਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਵਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਹਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਹ ਰਾਹ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਵਣਿਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਰਾਮਾ ਨੰਦ ਵ੍ਰਜ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਦ ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ।" ਕੁਝ ਲੜਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ," ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਸਮਝਿਆ। ਉਹ ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਮਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਦੂਜੇ ਮੁੰਡੇ ਕੋਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਭੇਜੇ। ਦੂਤ, ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ: "ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਅਜਾਣੀ ਵਿਚ ਪਹਿਨ ਲਏ ਹਨ, ਹੇ ਸਾਤਵਤ। ਇਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦੇ ਇਹ ਮੂਰਖਾਣਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸ ਹੱਸ ਪਏ। ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਾਸੇ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, "ਮੂਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਗਿਧ, ਕਾਂ ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਹੋਣਗੇ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗੀ।" ਦੂਤ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਪੌਂਡ੍ਰਕ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਅਖਾੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਤਿੰਨ ਅਖਾੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਤੇ ਵਣ-ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਰੁੜ-ਧਜਾ, ਕੀਮਤੀ ਮਕੁਟ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਦਾਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਹੱਸ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਗਦਾਵਾਂ, ਮੁਗਦਰ, ਸ਼ੂਲ, ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੇ ਕਟਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਘਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਦਾਨ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਊਠ, ਖਚਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਮੋਤ ਦੇ ਨਾਚ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਖੇਡ-ਮੈਦਾਨ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੌਂਡ੍ਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਉਹ ਨਾਮ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਝੂਠੇ ਤੌਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮੂਰਖ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਥ-ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੀ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਡਿੱਗਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦਵਾਰਕਾ ਪਰਤ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਅਮ੍ਰਿਤਮਈ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੋ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜ-ਦੁਆਰ ਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਚਿਹਰਾ ਕਿਸਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?