ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਯਾਦ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਾਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਜਯਾਂ ਦੇ ਪਸਚਾਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਚੌਕ, ਅਤੇ ਮੋਹੜੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀ ਅਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਨਾਗਰਕ, ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨਿਰੁੱਧਾ ਦੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਥਾ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਤ੍ਰਾਸਠੀ (63ਵੀਂ) ਅਧਿਆਇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੰਸ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।" ਉਥੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਦਾਸਾਰਹ, ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ," ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਦੇ, ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ਰੂਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਵੱਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਰਪੂਰਵਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗੋਪ-ਮੰਡਲੀ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਂਦਿਆਂ, ਹੋਰ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। ਬਲਰਾਮ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖੇਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। "ਹੇ ਰਾਮ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ?" "ਸਭ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਵਿਕਰਾਲ ਕংস ਮਰ ਗਿਆ; ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਸਤ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਏ; ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਠਿਕਾਣਾ ਪਾ ਲਿਆ।" ਗੋਪੀਆਂ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਹਨ, "ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੈ?" "ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਕਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ? ਜਾਂ ਕੀ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਹੇ ਦਾਸਾਰਹ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਭੈਣ — ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ — ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ?" "ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਸਾਡੀ ਮਮਤਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਮੁਸਕਾਨ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁਆਸਾਂ 'ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।" "ਸਾਡੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ? ਆਓ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ। ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਲਈ ਕੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਵਕਤ ਇੰਝ ਹੀ ਲੰਘਦਾ ਹੋਵੇ।" ਪਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਕ, ਸੁੰਦਰ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਚਲਣ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗਲਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੋ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਮਨਵੱਲੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਦੇ ਕਈ ਢੰਗ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੋ ਮਹੀਨੇ — ਮਧੁ ਅਤੇ ਮਾਧਵ — ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਸਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਨ ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰਾਤ-ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਰਨਾ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ 'ਤੇ, ਵਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਖੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਲਰਾਮ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਈ ਮਧੁਰਤਾ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਧੁ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਡੋਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਦੇ ਹਨ। ਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ, ਇੱਕ ਕੁੰਡਲ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰਾ ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਜਲ-ਖੇਡ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਚਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਨਦੀ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਯਮੁਨਾ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ: "ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੂੰ ਆਈ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਯਾਦਵ ਪੁਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀ: "ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਰਾਮ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਮ ਮੂਲਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ; ਹੇ ਜਗਤ-ਆਤਮਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਜਲ-ਖੇਡ ਕੀਤੀ। ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਅਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ, ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਤੱਕ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਰਾਮ ਜੀ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਮੋਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਛਿਆਠੀ (66ਵੀਂ) ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਮ ਮੂਲਤਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ।'" ਲੜਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ," ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਤਮਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਮੋਹਿਤ ਕਰੂਸ਼ ਰਾਜਾ, ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਅਗੋਚਰ ਹਨ, ਦੂਤ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਲੜਕਾ ਦੂਜੇ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਭੇਜਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।