ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਮਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿਤਰ, ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅਦਵੈਤ ਮੂਲ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕਿਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਆਜ्ञਾਕਾਰੀ ਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਭੈ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਵਰਗੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਾਨਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਫੈਸਲਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਾਂ ਇਹ ਤੇ ਨਾਂ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇਆ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਲਈ ਭਾਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਬਚੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੋਂ ਇਸਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭੈ ਦਾਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਆਇਆ। ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਝੰਡਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਵਾਪਸੀ' ਨਾਮਕ ਤ੍ਰਿਸਠੀਅ ਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ। --- ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਲਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚੇ।" ਉਥੇ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਮਿਲੇ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਲਿੰਗਨ ਕੀਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਸੀ। ਗੋਪ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ?" "ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸਟ ਕੰਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋਏ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ ਤੇ ਹੋ।" ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੱਸ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੈ?" "ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਕਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ? ਜਾਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਸੇਵਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ, ਭਰਾਵਾਂ, ਪਤੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ?" "ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋੜ ਕੇ। ਫਿਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਏਗਾ?" "ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਸਮਝਦਾਰ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਉਹਦੇ ਜਿਹੇ ਅਚੰਚਲ ਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ? ਪਰ, ਉਹਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਾਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਮਨ ਲੈਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹੋਏ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਕੀ ਲਾਭ? ਆਓ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ। ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਲੰਘ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹਦੇ ਲਈ ਵੀ ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਭਰੇ ਬਚਨ, ਸੁੰਦਰ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਹਾਵ-ਭਾਵ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਅਲਿੰਗਨ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਮਝਾਉਣ ਦੇ ਕਈ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ—ਮਧੁ ਤੇ ਮਾਧਵ—ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਬਿਤਾਏ। ਪੂਰਨ ਚੰਦਨੀ ਰਾਤ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਿੜਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਜੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਫਿਰ, ਵਰਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਹੋਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਉਤਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਮਧੁ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਧੁ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਰਗੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ ਜੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਚੋਜਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ, ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਾਲਾ, ਇਕ ਬਾਲੀ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਹਾਰ, ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਕਮਲ-ਨੁਮਾ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨੇ ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਲਈ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ਪਰ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਚਨ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨਦੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਨਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਾਪਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣ ਤੇ ਡਾਟ ਪੈਣ 'ਤੇ, ਯਮੁਨਾ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਯਾਦਵ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਕ ਝਲਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਆਤਮਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।