ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ-ਮਨ-ਆਤਮਾ ਸਹਿਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਏਕ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਯ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ; ਕਦੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਨਾ ਇਹ, ਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਬਚ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਅਜਰਾ, ਅਮਰ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭੈਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਆਇਆ। ਫੌਜ ਦੀ ਇਕ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ, ਢੋਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਤਿਰਸਠੀਂ ਅਧਿਆਇ "ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਵਾਪਸੀ" ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੰਸ-ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਭਗਵਾਨ ਬਲਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਓਥੇ ਗਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ।" ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਉਂਦੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਹੱਸਦੇ-ਹੱਸਦੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਹੋਰ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋ?" ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁੰਝ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਮ! ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਨੂੰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ?" "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਸਤ ਬਚ ਗਏ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹੋ।" ਗਵਾਲਣਾਂ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਹਨ, "ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਕਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ? ਜਾਂ ਉਹ ਭੁਜਾ-ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਜਿਸ ਲਈ, ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਭਰਾ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਭੈਣਾਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ—ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ?" "ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਲੰਘਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਚਲੋ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਡਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਸਦਾ ਵੀ ਐਵੇਂ ਹੀ ਲੰਘਦਾ ਹੋਵੇਗਾ?" ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਚੰਚਲ ਬੋਲ, ਸੁੰਦਰ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਗਲ-ਲਗਾਵ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਰੋ ਪਈਆਂ। ਭਾਵ-ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਕੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ—'ਮਧੁ' ਤੇ 'ਮਾਧਵ'—ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਿਆਂ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤੇ। ਪੂਰਨ ਚੰਦਨੀ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰਾਤ-ਵਿਕਾਸੀ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਚਹੁੰਫੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਵਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਮਧੁ-ਧਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੰਘੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਪਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੌਜ ਮਾਣੀ। ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਰਗੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਹਲਾਯੁਧ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਰਜ਼ਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ। ਮਾਲਾ, ਇਕ ਕੰਨ ਵਾਲਾ ਕੁੰਡਲ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ, ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਲਈ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਚਨ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੱਦਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੇ ਪਾਪਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਤੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝਿੜਕੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਯਮੁਨਾ ਕੰਬਦੀਆਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ!