ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਅਤੇ ਅਨੋਖਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਚੌਥਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਬਦਲੇ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਹੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਛਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਗੁਣਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਸੀਮ ਜੋਤ। ਪਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ-ਉਤਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਨਹੀਂ ਲਈ, ਉਹ ਅਫ਼ਸੋਸ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਠੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਿਯ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈਂ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿੱਤਰ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਅਦਵੈਤ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਿਯ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਫੈਸਲਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ; ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਜੋ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਨਾ ਉਹ, ਨਾ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਮੈਂ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਲਈ ਭਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਵੀ ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਬਚੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਅਜਰ, ਅਮਰ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਡਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਲਿਆਂਦਾ। ਫੌਜ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖੀਦਾਰ ਚੌਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾ ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰ, ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨ ਵੱਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਵਾਪਸੀ' ਨਾਮਕ ਤ੍ਰੇਸਠਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀਓ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਥ! ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਸਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਹੇ ਦਾਸ਼ਾਰਹ!" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਗੋਦੀ ਚੁੱਕਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਮਰ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੱਸਦੇ, ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹਨ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁੰਝ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਮਾ! ਕੀ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਤੂੰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ ਛੁਟ ਗਏ; ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।" ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਕਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ? ਜਾਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਹੇ ਦਾਸ਼ਾਰਹ! ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਭਰਾਵਾਂ, ਪਤੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭੈਣਾਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ—ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ?" "ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਸਾਡਾ ਮੋਹ-ਰਿਸ਼ਤਾ ਤੋੜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਏਗਾ?" "ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਾਡੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ? ਆਓ, ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ। ਜੇਕਰ ਸਾਡਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਣਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਭਰੇ ਬਚਨ, ਸੁੰਦਰ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਗਲੇ ਲਗਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਰੋ ਪਈਆਂ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਮਝਾਉਣ ਦੇ ਕਈ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਦਿਲੋਂ ਆਏ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਮਧੁ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਲੰਘਾਏ। ਪੂਰਨ ਚੰਦਨੀ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮੌਜਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਵਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਤਣੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਰਹੀ ਮਧੁਰ ਮਧੁ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਧੁ ਪੀਣ ਲੱਗੇ। ਗੰਧਰਵ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਰਗੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਸਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਗੋਪੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।