ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤ ਹੈ; ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਪਾ ਲਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ, ਵਿਲੱਖਣ, ਚੌਥਾ ਤੇ ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ; ਆਪ ਹੀ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਤੇ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਛਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ ਦੀ ਜੋਤ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਡੁੱਬਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਠੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ—ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ—ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪਿਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ, ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ; ਸਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿੱਤਰ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਈਸ਼ਵਰ; ਤੂੰ ਹੀ ਇਕੱਲਾ, ਅਦ੍ਵੈਤ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੇਰਾ ਹੀ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਸ ਤੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ فرمایا: ਹੇ ਆਦਰਨਯ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਣੇ ਕਰੋ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਨਾਂ ਉਹ ਤੇ ਨਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਮੇਰੇ ਹਥੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਾਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਬਚ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਾਸੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ। ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ; ਸੰਕ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਢੋਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਗਰਿਕ, ਮਿਤਰ ਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਤਿਰਸਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਲਿਆਂਦੀ", ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ, ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਗੋਕੁਲ ਆਗਮਨ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਲਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਚੁੰਕ ਲਾਈ; ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ, ਚੁੰਕ ਲਾਈ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਦਾਸਾਰਹ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ!" ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਮਰ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹਾਸੇ, ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਆਸ-ਪਾਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਬਲਰਾਮ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖੇਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁੰਝ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ?" "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੰਦ ਕਾਂਸਾ ਮਰ ਗਿਆ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਿਤਰ ਛੁਟ ਗਏ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।" ਗੋਪੀਆਂ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਹਨ: "ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਕਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਸਹੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ? ਜਾਂ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਕਿਸ ਲਈ, ਹੇ ਦਾਸਾਰਹ, ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਭੈਣਾਂ—ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ?" "ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਮਮਤਾ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਔਰਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?" "ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਚਤੁਰ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੈ? ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਹਾਸੇ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ।" "ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਆਓ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ। ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਮਸਤ ਗੱਲਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਚਾਲਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਚੁੰਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਰੋ ਪਈਆਂ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜੀ, ਜੋ ਮਨੁਆਉਣ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਮਨੋਂ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਥੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ—ਮਧੁ ਤੇ ਮਾਧਵ—ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ-ਫੁੱਲਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਸਨ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਭੇਜਣ 'ਤੇ, ਵਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਝੋਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਤਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਈ ਮਧੁ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੂੰਘੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਧੁ ਪੀਣ ਲੱਗਾ। ਗੰਧਰਵ ਗਾਇਕ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ ਜੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਢੋਲ ਵੱਜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੂਰਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਨੰਤ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਪਿਆਰ-ਭਰੀ ਯਾਤਰਾ, ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਹੋਈ।