ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਬਾਣਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰ ਵਰਗ-ਵਰਗ ਸੁੱਟੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬਾਣਾ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵੱਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ), ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲ ਪਏ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪੀ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਫ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਭੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰਜ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਹਨ; ਚੰਦਰਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ, ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਰਪ-ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹ ਹੈ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਲ, ਬੁੱਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ, ਧਰਮ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰਖ ਹੋ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਦਰਸ਼।" "ਹੇ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਚੌਥਾ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਅਕਾਰਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ ਪਰ ਆਪ ਬਦਲਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਤ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ-ਉੱਭਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਦਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਖਾਣ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਵੈ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਵਚਨ, ਕਰਮ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਵੈ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।" "ਇਹ ਬਾਣਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਆਦਰਨੀਯ ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿਤਾ, "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਫੈਸਲਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਉਹ ਅਤੇ ਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਇਸਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਤੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਇਸਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਬਚੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਾਸੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਲਿਆਂਦਾ। ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੇ ਡੋਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਿਚ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਵਾਪਸੀ' ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀਓ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਲਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਾਓ," ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਮਰ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ, ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁੱਛੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈਆਂ ਸਨ। "ਹੇ ਰਾਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਠੀਕ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਛੁਟ ਗਏ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹੋ।" ਗੋਪੀਆਂ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਹੱਸ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੈ?" "ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਕਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ? ਜਾਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੇਵਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਕਿਸ ਲਈ, ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਭਰਾ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਭੈਣਾਂ—ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ?" "ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾਏਗਾ?" "ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਅਕਲਮੰਦ ਔਰਤਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਵਚਨ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਅਪਕਾਰਿ ਹੈ? ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਹੁਣ ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਕੀ ਲਾਭ? ਆਓ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ। ਜੇਕਰ ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਸਮਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਲੰਘਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਤਾਂ ਚਲੋ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਭਰੇ ਬੋਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਮਨਾਵਣ ਦੇ ਕਈ ਢੰਗ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ—ਮਧੁ ਅਤੇ ਮਾਧਵ—ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤੇ।