ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਾਣਾ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰੋਸ ਵਿਚ ਭਰ ਕੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਭਵ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ—ਉਥੇ ਆਏ ਅਤੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤਿ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਨਿਰਲੇਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਭਿ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰਜ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਹਨ; ਚੰਦ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੈਂ—ਭਵ—ਸਮੁੰਦਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਰਪ-ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਲ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਆਦਰਸ਼। ਹੇ ਅਣਰੋਕੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ, ਵਿਲੱਖਣ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ, ਚੌਥਾ ਪਦ ਹੋ; ਆਪ-ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਅਕਾਰਣ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਬਦਲੇ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਛਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਥਾਹ ਜੋਤਿ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦੇ-ਉਤਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਫ਼ਸੋਸ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ—ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ—ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਲਟ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿੱਤਰ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ; ਇਕੋ-ਇਕ, ਅਦਵੈਤ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ। ਇਹ ਬਾਣਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਭੈ ਦਿਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਨਾਂ ਉਹ, ਨਾਂ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ। ਇਸਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਬਚੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਭੈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ। ਫੌਜੀ ਦਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖੇ ਚੌਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਮਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ 'ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਵਾਪਸੀ' ਨਾਮਕ ਤਿਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਹੰਸ-ਗ੍ਰੰਥੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਭਗਵਾਨ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਲਾ ਕੇ ਮਿਲੀਆਂ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਸਨ, "ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਚੁੰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਵਡੇ-ਵਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਰ ਪੂਰਵਕ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁੰਝ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ: "ਹੇ ਰਾਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਠੀਕ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ?" "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਦੁਸਟ ਕੰਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਛੁਟੇ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।" ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੈ?" "ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਕਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ? ਜਾਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਭੈਣਾਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ?" "ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ। ਫਿਰ, ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਚਤੁਰ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਅਜੇਹੇ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੋਹਕ ਗੱਲਾਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ।" "ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਆਓ, ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ। ਸਮਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਸਮਾਂ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਲੰਘਦਾ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਉਸ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਖੇਡਲੇ ਬਚਨ, ਸੁੰਦਰ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋ ਪਈਆਂ। ਤਦ, ਭਗਵਾਨ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੇ ਕਈ ਢੰਗ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਆਏ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।