ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੌਤੁਕ-ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ—ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਰਾਹੀਂ ਮਰਯਾਦਾ ਤੋਂ ਹਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਤਪੱਤੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਹੋਈ। ਫੀਵਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਸਹਯ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਸਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।" ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਤਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਤਾਪ ਰੂਪ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਬਾਣਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਬਾਣਾ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਛੱਡਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੇਜ਼ਾ-ਧਾਰੀ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੀ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਭਵ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰੁਣਾਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਆਏ ਅਤੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੋਤਿ-ਸਰੂਪ ਹੋ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਭਿ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਲ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰਯ ਹੈ, ਸਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਹਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮਨ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਅੱਖ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੇਟ, ਤੇ ਸੇਸਨਾਗ ਤੇਰੀ ਬਾਂਹ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਰੋਆਂ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੇਰਾ ਜਲ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੇਰੀ ਮੂਲਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਦਰਸ਼।" "ਤੇਰੀ ਆਵਤਾਰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ, ਅਨੋਖਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਚੌਥਾ ਪਦ, ਜੋ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੈ, ਕਾਰਨ ਤੇ ਅਕਾਰਣ, ਤੇਰੇ ਆਪ ਦੇ ਜੋਤਿ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਲਈ ਤੂੰ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਖੁਦ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਗੁਣਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ-ਉੱਭਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਜੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਸੇਵਦੇ, ਉਹ ਅਫ਼ਸੋਸਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੱਗਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤੇਰਾ ਤਿਆਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਪਰੀਤ ਰਸਾਂ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਸ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਸਮੂਚੀ ਅਰਪਣਤਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲੀਨਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਮ, ਮਿੱਤਰ, ਆਤਮਾ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਇਕ-ਅਦਵਿਤੀਯ, ਸਰਵ-ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।" "ਇਹ (ਬਾਣਾ) ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਤਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਯੋਗ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਜੋ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਾ ਇਹ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਇਸਦੇ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਬਚ ਰਹਿਣ, ਇਹ ਅਜਰ, ਅਮਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਕਰੁਣਾਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਲਿਆਇਆ। ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਝੰਡੇ, ਫਾਟਕ, ਰਾਖੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਢੋਲ ਦੀ ਧੁਨ, ਨਾਗਰਿਕ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਵੇਰੇ ਉਠਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ "ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਵਾਪਸੀ" ਨਾਮਕ ਤ੍ਰੇਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। *** ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ੀ, ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚੇ।" ਉਥੇ ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਮਰ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ, ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਦ ਰਾਮ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਰੁੰਝ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ, ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ?" "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋਏ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹੋ।" ਗਵਾਲਣਾਂ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਕੀ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਕਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ? ਜਾਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਜਿਸਦੇ ਲਈ, ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਭਰਾ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਭੈਣਾਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ—ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ?" "ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਸਾਡੀਆਂ ਮਮਤਾ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਤੋੜ ਕੇ। ਫਿਰ, ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ, ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?