ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਾਪ-ਰੂਪ ਅਸੁਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ, ਬਚਾਅ ਦੀ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ।" "ਕਾਲ, ਭਾਗ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬਦਲਾਅ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਨਿਰਸਤਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਰੂਪ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਭਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਜਨਮ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਹਿਣ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤਾਪ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤਕ ਲੋਕ ਆਸਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਤਾਪ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਾਪ-ਰੂਪ ਅਸੁਰ ਨੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬਾਣਾ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਭਾਵਾ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਭੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ, ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰਯ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ; ਚੰਦ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ, ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ, ਤੇ ਸਰਪ-ਰਾਜ ਤੁਹਾਡਾ ਬਾਂਹ।" "ਤੁਸੀਂ ਪੌਦੇ, ਬੱਦਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬੁਧੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਡਲ ਹੋ।" "ਤੁਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ, ਵਿਲੱਖਣ ਪੁਰੁਸ਼, ਚੌਥਾ ਤੇ ਉੱਤਮ; ਸਵ-ਵੇਤ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਬਦਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਛਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਛਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਗੁਣ-ਛਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਨੰਤ ਚਾਨਣ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼-ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਦ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਦਇਆਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਠੱਗਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਸ਼ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ, ਪੂਰੇ ਮਨ-ਮੌਲ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਸੁਆਮੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਸਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿੱਤਰ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤਾ; ਇਕੋ-ਇਕ, ਅਦਵੈਤ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਸਰੋਤ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਨਮ-ਮਰਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।" "ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਆਦਰਯੋਗ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ; ਇਸ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਣੈ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ।" "ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਵਚਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਉਹ, ਨਾ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਸ਼, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਮਰੇਗੀ।" "ਇਸਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਇਸਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।" "ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਬਚ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਅਜਰ-ਅਮਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖ, ਤੇ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਡਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ। ਫੌਜ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਸਾਂਖ, ਨਗਾੜੇ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ 'ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਲਿਆਉਣ' ਨਾਮਕ ਤਿਰਸਠੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਭਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। --- ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਭਗਵਾਨ ਬਲਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦਾ ਦੀ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਚਲੇ।" ਉਹ ਗਵਾਲ ਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ, ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਦਾਸਾਰਹ," ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਉਮਰ, ਦੋਸਤੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਵਾਲਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਸ ਕੇ, ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖੇਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। "ਹੇ ਰਾਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਠੀਕ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ?" "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕংস ਮਰ ਗਿਆ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਛੁਟ ਗਏ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਜਬੂਤ ਥਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।" ਗਵਾਲਣਾਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਕੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ ਰਿਹਾ?