ਜਦੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬੁਖਾਰ ਦਾ ਦੈਤ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ਜ ਉੱਤੇ ਅੱਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੁਖਾਰ ਦਾ ਦੈਤ ਛੱਡਿਆ; ਹੁਣ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਦੈਤ ਬਚਾਅ ਲਈ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬੁਖਾਰ ਦੈਤ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਨੇਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ। ਸਮਾਂ, ਨਿਯਤੀ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ, ਬਦਲਾਅ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਝਾਂਸੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਧੂਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਸਹਿਨਸ਼ੀਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਲੋਕ ਆਸਾ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਚਰਨ-ਮੂਲ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਬੁਖਾਰ ਦਾ ਡਰ ਮੁਕ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਦੈਤ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਬਾਣਾ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚਕਰਧਾਰੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਚਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਭਵਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਯਾਲੂ ਹੈ, ਆਇਆ ਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਉੱਚਾ ਤੇਜ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਇਕਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਾਡਾ ਨਾਭੀ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ, ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਚੰਦ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ, ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ, ਤੇ ਸਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ।" "ਤੁਾਡੀ ਵਾਲਾਂ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਲ, ਬੁਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ, ਧਰਮ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਭਾਵ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਮਨੁੱਖ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਡਲ ਹੋ।" "ਤੁਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਅਰੰਭ-ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਤੇ ਅਸੀਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ-ਮਨੁੱਖ, ਨਿਰਾਲਾ, ਚੌਥਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ, ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਲਈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਦਲੇ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸਾਏ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਸਾਏ ਤੇ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਨੰਤ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੱਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ, ਘਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਭਾਗ-ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ੇ-ਡੁੱਬਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੱਗਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਸ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਤਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਸਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿੱਤਰ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤਾ; ਅਦਵੈਤ, ਇਕੱਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂਲ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।" "ਇਹ ਬਾਣਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਦਯਾ ਕੀਤੀ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮਹਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਣੈ ਕਰੋ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।" "ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਰਦਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਉਹ ਤੇ ਨਾ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰੇਗੀ।" "ਇਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।" "ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਬਚੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਅਜਰ, ਅਮਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਾਸੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ। ਫੌਜ ਦੇ ਦਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਸਿੰਘ-ਨਾਦ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਡੂਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਤਿਰਸਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਲਿਆਉਣ' ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸ ਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। --- ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਭਗਵਾਨ ਬਲਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦਾ ਦੀ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਗਿਆ।" ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਵਾਲਾਂ ਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਵਲੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲੇ। "ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ," ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਮਰ, ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਗਵਾਲ-ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੌਲ-ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। "ਹੇ ਰਾਮ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ?