ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਯੁੱਧ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਮਹਾਦੇਵ) ਜ੍ਰੰਭਣ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੂੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚੌਤਫੇ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ ਸਕੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੋਹਰ ਮੋਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ अंगਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਾ ਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਣਾ, ਜੋ ਹਲ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਪਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਲਕਾ ਹੋ ਕੇ ਚੌਤਫੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਾਣਾ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਇਕ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਰਥ, ਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕੋਟਰਾ, ਨੰਗੀ ਅਤੇ ਵਿੱਖੜੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਗਦਾਗ੍ਰਜ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਬਾਣਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭਜ ਗਈ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ੁਰ ਦਾ ਭੂਤ ਦਸਰਹਾ ਵੰਸ਼ੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਉੱਤੇ, ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜ਼ੁਰ ਦਾ ਭੂਤ ਛੱਡਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਜ਼ੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁਰ ਚੀਖਿਆ; ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜ਼ੁਰ ਭੂਤ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ। ਸਮਾਂ, ਨਿਭ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤਰ, ਸਾਹ, ਆਤਮ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਪਰਵਾਹ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਨਿਰਾਕਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਣ ਲੈਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੁਲਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਦੇ ਹੋ; ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਜਨਮ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਹਨਯ, ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ਼ ਜ਼ੁਰ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਲੋਕ ਆਸਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਓ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਜ਼ੁਰ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁਰ ਅਚਯੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ, ਚਲਾ ਗਿਆ; ਬਾਣਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬਾਣਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਹਥਿਆਰ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਕੱਟੇ, ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਆ ਕੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਤੁਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਇਕੱਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਭਿ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ, ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰ্য, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਪੈਰ ਧਰਤੀ, ਚੰਦ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਅੱਖ, ਆਤਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ, ਅਤੇ ਸਰਪ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡਾ ਬਾਂਹ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਲਾਂ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਲ, ਬੁੱਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਾ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਿਲ, ਧਰਮ ਸਰੂਪ; ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁਚ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਦਰਸ਼।" "ਤੁਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਵਰੋਧ-ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਅਸੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ, ਵਿਲੱਖਣ ਪੁਰੁਸ਼, ਚੌਥਾ ਪਾਰ; ਆਪ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਅਕਾਰਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਲਈ, ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਪਰਿਵਰਤਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਛਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਆਤਮ ਦੀ ਅਨੰਤ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਅਤੇ ਗੁਣਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੂੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰਦੇ-ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤਰਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੱਗਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਆਤਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਸ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਮਨ-ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣਾ, ਅਤੇ ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿੱਤਰ, ਆਤਮ ਅਤੇ ਦੇਵ; ਇਕੋ, ਅਦਵੈਤ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਸਰੋਤ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।" "ਇਹ ਬਾਣਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਅਨੁਕੂਲ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਇਸ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਣੇ ਕਰੋ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।" "ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਉਹ, ਨਾ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਸ਼, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।" "ਇਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਾਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।" "ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਬਚ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਅਜਰ, ਅਮਰ, ਤੇਰੇ ਸੰਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ। ਫੌਜ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀ ਅਤੇ ਡੇਰੇ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਵਾਗਤ ਨਾਲ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਾਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।