ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਚਿਤ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮੂਚਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਵਾਯਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਾਰਵਤ ਅਸਤਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਾਰਜਨਯ ਅਸਤਰ, ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਜ੍ਰੰਭਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਅਚੇਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਬਾਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਕੰਦ (ਕਾਰਤਿਕੇਯ), ਜੋ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ, ਮੋਰ-ਧ੍ਵਜਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਨ, ਜੋ ਹਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਗਿਰ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਸੈਣਿਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਜਦ ਬਾਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਯੁੱਧ-ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਬਾਣ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਪੰਜ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਧਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਰਥਵਾਹਕ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਬਾਣ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਟਰਾ, ਨੰਗੀ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਤਦ ਗਦਾਗ੍ਰਜ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਬਾਣ, ਹੁਣ ਨ ਰਥ ਤੇ ਸੀ, ਨ ਧਨੁਸ਼, ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਭੱਜ ਗਈ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ੁਕਾਮ-ਦੈਤ (ਜ੍ਵਰਾ) ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੱਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜ਼ੁਕਾਮ-ਦੈਤ ਛੱਡਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜ਼ੁਕਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਡਰ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੀਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਰਬ-ਉੱਚੇ ਹੋ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੋ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਦਾ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਜਿਸਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ, ਭਾਗ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂਤਰ—all ਇਹ ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੁਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਿਆਨਕ, ਸਹਿਨ-ਨਹ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜ਼ੁਕਾਮ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਸਾ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਦਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁਕਾਮ-ਦੈਤ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬਾਣ ਫਿਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਆਇਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਵਰ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਬਾਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਬਾਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਭਾਵ (ਸ਼ਿਵ), ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਜੋ ਸ਼ਬਦ-ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਭੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ, ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰਜ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ, ਆਤਮਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਪ-ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹ ਹੈ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਲ, ਬੁੱਧਿ ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ, ਧਰਮ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ-ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਦਰਸ਼। ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਵਿਗਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ, ਵਿਲੱਖਣ, ਚੌਥੇ ਪਦ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਆਪ-ਵਿਗਿਆਨ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਬਦਲੇ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਾਲ ਪਰਛਾਵਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਗੁਣਧਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਪਾਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੁਗਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਤੇ ਡੁੱਬਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਫ਼ਸੋਸ ਜੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੀ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਧੁੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਸਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿੱਤਰ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤਾ; ਇਕੋ, ਅਦ੍ਵੈਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹੀ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।" "ਇਹ (ਬਾਣ) ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਆਜ्ञਾਕਾਰੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਭੈ ਦਿਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਤੇ ਮਨਜੂਰ ਹੈ।" "ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ; ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵਰਦਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਾ ਉਹ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰੇਗਾ। ਇਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਾਸੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਭੈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਬਾਣ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ। ਫੌਜ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।