ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਾਣਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਆਦਿਕ ਭਿਆਨਕ ਜੰਤੂਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀ। ਉੱਥੇ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਹੇ ਅਤੇ ਹਰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਲਟ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾਸ੍ਤਰ ਦਾ ਉੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾਸ੍ਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ੍ਯ ਦਾ ਪਾਰਵਤਾਸ੍ਤਰ ਨਾਲ, ਅਗ੍ਨਿਆਸ੍ਤਰ ਦਾ ਪਾਰਜਨ੍ਯ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦਾ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਜ੍ਰੰਭਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿਤਾ, ਤਾਂ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਵਿਧਵੰਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਧਰ ਸਕੰਦਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਰਕਤ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੋਰ-ਧਵਜ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਨ, ਜਦੋਂ ਹਲ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਬਿਨਾ ਨੇਤਾ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ ਬਾਣਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵੱਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਪੰਜ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡੇ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਰਥ, ਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਟਰਾ ਨੰਗੀ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੱਗੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗੀ। ਗਦਾਗ੍ਰਜ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਵੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਹੁਣ ਬਾਣਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ ਦੌੜ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਭਯਾਨਕ ਜ਼ੁੱਕਾਮ-ਦੈਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਅੱਗ ਬਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਜ਼ੁੱਕਾਮ-ਰੂਪ ਦੈਤ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ ਤੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ: "ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਇਹ ਸਮਾਂ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ, ਤੇ ਰੂਪਾਂਤਰ—all ਕੁਦਰਤੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਬੀਜ-ਅੰਕੁਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦੇਵਾਂ, ਧਰਮਾਤਮਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਸਹਿਣਯ ਤੇਜ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਸਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ! ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁੱਕਾਮ-ਦੈਤ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਬਾਣਾ ਫਿਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਹੁਣ ਬਾਣਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਅਸਤਰ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਧ-ਵੱਧ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ), ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਚੀ ਜੋਤ ਹੋ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਭੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ, ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰਯ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸੀਸ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ, ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ, ਤੇ ਸਰਪ-ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹ ਹੈ।" "ਤੁਾਡੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡਾ ਜਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਲ, ਬੁੱਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ, ਧਰਮ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਹੋ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਵਿਲੱਖਣ, ਚੌਥਾ ਪਦ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਅਪਰਿਵਰਤਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਹੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਗੁਣ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਗੁਣਧਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ-ਉਤਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਅਫ਼ਸੋਸ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਉਲਟੀ ਦੌੜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਅਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਸਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿੱਤਰ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤਾ; ਇਕੋ, ਅਦ੍ਵੈਤ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।" "ਇਹ (ਬਾਣਾ) ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਆਜ्ञਾਕਾਰੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਮਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਮਨਜੂਰ ਹੈ।" "ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਵਰਦਾਨ ਹੈ ਕਿ ਨਾ ਉਹ, ਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।" "ਹੁਣ ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਬਚ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਅਜਰ, ਅਮਰ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਡਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਆਇਆ।