ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਣਾ ਆਏ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਸੰਭਾ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲੜੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਯੁੱਧਾਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਹੰਗਮ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਿਨੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ—ਨੂੰ ਖਦੇੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਤਰਾਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵਿਆ ਦਾ ਪਾਰਵਤਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਆਗਨੇਯ ਦਾ ਪਾਰਜਨਯ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਸੁਪਤ ਦਾ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਜ੍ਰੰਭਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਕੰਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਖੀਰਾਜ ਧਾਰੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਣਾ, ਹਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਡਰ ਰਹਿਤ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਪੰਜ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ਾਂ 'ਤੇ, ਹਰ ਇੱਕ 'ਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਇੱਕਸਾਂ ਹੀ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਰਥ, ਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਟਰਾ, ਨੰਗੀ ਅਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖੜੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਫੇਰ, ਗਦਾਗ੍ਰਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਪਰਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੰਗੀ ਮਹਿਲਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਬਾਣਾ, ਹੁਣ ਰਥ ਰਹਿਤ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਬੁਖਾਰ-ਦੈਤ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਾਸਰਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਬੁਖਾਰ-ਦੈਤ ਛੱਡਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਡਰ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਆਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ। ਸਮਾਂ, ਨਿਭ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਦੀ ਧਾਰਾ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੇਰੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਮੀਆਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹਿੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਸਹਿਣ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਜਦ ਤਕ ਲੋਕ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਓ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਡਰ ਹਟ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।" ਇਤਨਾ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਬੁਖਾਰ-ਦੈਤ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬਾਣਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਦੈਤ ਨੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਭਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੁ ਹਨ, ਆਏ ਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ, ਉੱਚੀ ਜੋਤ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ, ਪਾਣੀ ਤੇਰਾ ਵੀਰ्य, ਅਕਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਕੰਨ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਧਰਤੀ, ਚੰਦ ਤੇਰਾ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਅੱਖ, ਆਤਮਾ ਤੇਰੀ ਜਾਨ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਪੇਟ, ਤੇ ਸਰਪ-ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੱਥ।" "ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੇਰੇ ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇਰੇ ਵਾਲ, ਬੁੱਧਿ ਤੇਰੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ, ਧਰਮ ਤੇਰੀ ਸਾਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਹੈ।" "ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ, ਓ ਅਵਰੋਧ ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਲੋਕ-ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ, ਵਿਲੱਖਣ ਪੁਰੁਸ਼, ਚੌਥਾ ਪਾਰ; ਸਵੈ-ਦਰਸ਼ੀ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ, ਪ੍ਰਭੂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਲਈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਪਰਿਵਰਤਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਛਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਗੁਣਧਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਅਸੀਮ ਆਤਮ-ਜੋਤ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਅਣ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੱਗਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਸ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਰੇ, ਤੈਨੂੰ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ-ਮਨ-ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਸਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤਾ; ਇੱਕੋ, ਅਦ੍ਵੈਤ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਇਹ (ਬਾਣਾ) ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਪਿਆਰਾ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ; ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੈਤ-ਪਤੀ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਦਇਆ ਹੋਵੇ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਫੈਸਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ।" "ਇਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਅਸੁਰ, ਮੈਥੋਂ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਵਚਨ, ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਯੁੱਧ, ਦੈਵੀ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਤਕਾਰੀ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ਿਵ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।