ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਗੁਹਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਭਰੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਨ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ, ਸੰਬਾ ਨੇ ਬਾਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਯਕ੍ਸ਼ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ—ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ (ਮਹਾਦੇਵ) ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ-ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ੍ਯ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਗ੍ਨੇਯ ਨੂੰ ਪਾਰਜਨ੍ਯ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਟਾਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਗਿਰੀਸ਼ (ਮਹਾਦੇਵ) ਜ੍ਰੰਭਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਕੰਦਾ (ਕਾਰਤਿਕੇਯ), ਜਿਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੋਰ ਹੈ, ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ-ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਨ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਹਲ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਮੱਤ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਇੱਕ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਬਜਾਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬਾਣ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਟਰਾ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਗਦਾਗ੍ਰਜ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਬਾਣ, ਹੁਣ ਰਥ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝਾ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਭੂਤ-ਜਾਤੀਆਂ ਭਜ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਦਾ ਦੈਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਜ਼ੁੱਕਾਮ-ਦੈਤ ਛੱਡਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਚੀਕ ਮਾਰ ਉਠਿਆ। ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ— "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਫ ਚੇਤਨਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸਦਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਕਾਲ, ਨਿਯਤੀ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਵਿਕਾਰ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਜੋ ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਖੇਡ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿਨੀ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਲੋਕ ਆਸਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਜ਼ੁੱਕਾਮ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁੱਕਾਮ-ਦੈਤ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬਾਣ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬਾਣ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਤਰ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਾਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਬਾਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਭਵ (ਮਹਾਦੇਵ), ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਅੱਗੇ ਆਏ ਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਾਡਾ ਨਾਭੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ, ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰ੍ਯ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ, ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਨ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਾਜ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡਾ ਜਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਲ, ਬੁੱਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ, ਧਰਮ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਿਰਾਟ ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਵਿਗਨ Lord, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ, ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ ਪੁਰੁਸ਼, ਚੌਥਾ ਪਾਰ ਹੋ; ਸਵੈ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ, ਸਾਰੀ ਗੁਣਾਵਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਛਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਆਪੇ ਅਸੀਮ ਚਾਨਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ-ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨੇ, ਉਹ ਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਸਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿੱਤਰ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ; ਇਕੋ ਇਕ, ਅਦ੍ਵੈਤ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਮ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ। ਇਹ (ਬਾਣ) ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖਸ਼ੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤ੍ਯਪਤੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੰਦਨਯ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖੋਗੇ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।