ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਾਰਦ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨ—ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਗਦਾ, ਸਾਂਬ, ਸਾਰਣ, ਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ, ਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਅਖਾੜਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਾਣਾਸੁਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਾਣਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬਾਗ, ਕਿਲੇ, ਮੀਨਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸ਼ੁਭ ਰੁਦ੍ਰ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ), ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੀਬ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਨ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜੇ; ਸਾਂਬ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਆਪ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ—ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਅਸਤਰ ਦਾ ਉਤਨਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ੍ਯ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਗਨਿਆਸਤਰ ਨੂੰ ਪਾਰਜਨ੍ਯ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜ੍ਰਿੰਭਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਗਿਰਿਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਸਕੰਦਾ (ਕਾਰਤਿਕੇ) ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੋਂ ਖ਼ੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੋਰ-ਧੰਝਾ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਤੇ ਕੂਪਕਰਨ, ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਹਲ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ-ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ-ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਬਾਣ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਰਥੀ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਟਰਾ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਗਦਾ-ਅਗ੍ਰਜ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ ਤੇ ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਹੁਣ ਬਾਣਾ, ਰਥ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਘੁੱਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਭੱਜ ਚੁੱਕੇ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ੁੱਕਾਮ-ਰੂਪ ਰੋਗੀ (ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ) ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਕੁਲ-ਨੰਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੋਗ-ਰੂਪ ਜੁੱਕਾਮ (ਵੈਸ਼ਣਵ-ਜੁਵਰਾ) ਛੱਡਿਆ; ਹੁਣ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜੁੱਕਾਮ ਤੇ ਵਿ਷ਣੂ ਦਾ ਜੁੱਕਾਮ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ। ਵੈਸ਼ਣਵ-ਜੁਵਰੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜੁੱਕਾਮ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਧਾਰਕ ਤੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨ ਸਰੂਪ, ਆਦਿ-ਬ੍ਰਹਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਮਾਂ, ਨਿਯਤੀ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਵਿਕਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੂਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਸਹਿਣੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜੁੱਕਾਮ ਅਗਨੀ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਸਾ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਮੈਂ ਤੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਤੇਰਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜੁੱਕਾਮੀ ਰੋਗੀ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ, ਮੁੜ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਦੈਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਆ ਰਹੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਭਗਵਾਨ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ), ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ, ਪਰਮ ਜੋਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰਾਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ, ਜਲ ਤੇਰਾ ਵੀਰ੍ਯ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਕੰਨ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇਰਾ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਅੱਖ, ਆਤਮਾ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਰਾ ਪੇਟ, ਅਤੇ ਸਰਪ-ਰਾਜ ਤੇਰੀ ਬਾਂਹ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੇਰੇ ਜਲ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇਰਾ ਵਾਲ, ਬੁੱਧਿ ਤੇਰੀ ਸਰਜਨ-ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ, ਧਰਮ ਤੇਰਾ ਸਰੂਪ; ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਦਰਸ਼।" "ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ, ਵਿਲੱਖਣ ਪੁਰਖ, ਚੌਥਾ ਪਾਰ; ਆਪੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਬਦਲੇ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ, ਛਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਜੋਤਿ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਤੇ ਉਭਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ ਵੀ, ਅਣਯਮਿਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਫ਼ਸੋਸਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਪਾ ਹੀ ਧੋਖਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।