ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਨ—ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਗਦਾ, ਸਾਂਬ, ਸਾਰਣ, ਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ, ਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ, ਜੋ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਸਭ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬਾਗ, ਕਿਲ੍ਹੇ, ਮੀਣਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ), ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਅਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚ, ਐਸੀ ਭਿਆਨਕ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਛਿੜੀ ਕਿ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਨ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ, ਸਾਂਬ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਯਕਸ਼—ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਿਨੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ—ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ—ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਖੀ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵਯ ਦਾ ਪਾਰਵਤਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਗਨਿਆਸਤਰ ਦਾ ਪਾਰਜਨਯ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦਾ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਗਿਰਿਸ਼ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੂੰ ਜ੍ਰੰਭਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੀ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਕੰਦ (ਕਾਰਤਿਕੇਯ) ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਹ, ਆਪਣਾ ਮੋਰਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਨ, ਹਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਮੁਖੀ ਵਿਹੂਣ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤਬਾਹ ਹੋਂਦੀ ਦੇਖ, ਬਾਣਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਵੱਧ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਪੰਜ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡੇ। ਪਰ ਪਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਦੇ ਸਰਥੀ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਟਰਾਂ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਗਦਾਗ੍ਰਜ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਬਾਣਾ, ਹੁਣ ਰਥ ਵਿਹੂਣ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਭਜਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਦ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤਾਪ-ਦੈਤ (ਤਾਪ-ਰੋਗ) ਦਸ਼ਾਰਹ ਵੰਸ਼ੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਾਪ-ਦੈਤ ਛੱਡਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤਾਪ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਤਾਪ ਆਪਸ ਵਿਚ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਤਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤਾਪ ਡਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਲਕੜ ਹੈ। ਕਾਲ, ਨਿਯਤੀ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ, ਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਮਾਤਮਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਸਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਤਾਪ ਦਾ ਡਰ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਤੇਰਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤਾਪ-ਦੈਤ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਬਾਣਾ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਫੇਰ ਜੰਗ ਕਰਨ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰੀ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ), ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪੀ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖ਼ਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਭੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ, ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰਜ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸੀਸ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਚੰਦਰਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ, ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ, ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਲ, ਬੁੱਧਿ ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ, ਧਰਮ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰਖ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਵਿਘਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਚੌਥਾ (ਤੁਰੀਆ) ਸਰੂਪ ਹੋ; ਆਪ-ਵਿਗਿਆਤਾ, ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਅਕਾਰਣ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੋਗ ਨਾਲ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਆਪ ਬਦਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਛਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ, ਘਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦੇ-ਉਤਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਬਾਣਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵਾਪਰਿਆ।