ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮਾਧਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਵੈਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜੇ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਕੁੱਟਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, رانਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਬਾਣਾਸੁਰ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਵਾਂ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਾ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਅਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ "ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਬਾਂਧਾਈ" ਨਾਮਕ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਕੇ-ਸਬੰਧੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗਮ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਪ੍ਰਦੁੱਮਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਗਦ, ਸਾਂਬ, ਸਾਰਣ, ਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ, ਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਚਲੇ। ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਲੋਕ, ਬਾਣਾਸੁਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬਾਗ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਮੀਣਾਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤਬਾਹ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਪੱਖ ਵਲੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਨੰਦੀ ਬੈਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆ ਗਏ। ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਦੁੱਮਨ ਅਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਐਸਾ ਵਿਅਕਤ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਭ ਦੇ ਰੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਣ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ, ਸਾਂਬ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਪਤ ਯਕਸ਼, ਡਾਕਣੀਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਆਦਿਕ—ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤਾ, ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖਦੇੜ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਵੱਲੋਂ ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ ਅਸਤਰ ਦਾ ਪਾਰਵਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ ਅਸਤਰ ਦਾ ਪਾਰਜਨਯ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦਾ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਗਿਰਿਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਜ੍ਰੰਭਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਦੁੱਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਕੰਦ (ਕਾਰਤਿਕੇਯ) ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੋਰ-ਧੁੰਝਾ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਣ, ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਹਲ ਨਾਲ ਵੱਧ ਕੇ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤਬਾਹ ਹੁੰਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਨੌਕ 'ਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡੇ। ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਰਥਵਾਹ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਟਰਾ ਨੰਗੀ ਅਤੇ ਵਿੱਖੀ ਹੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੱਗੇ ਆ ਖੜੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ। ਫਿਰ, ਗਦਾਗ੍ਰਜ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਬਾਣਾ, ਹੁਣ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਭਜ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ੁੱਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਾਸਰਹਾ ਵੰਸ਼ੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜ਼ੁੱਮ (ਤਾਪ) ਛੱਡਿਆ; ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁੱਮ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਜ਼ੁੱਮ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਤਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਿੱਘੜ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤਾਪ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਲਕਸ਼ਣ ਹੈ। ਸਮਾਂ, ਭਾਗ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੂਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹਿੰਸਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਜਨਮ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ, ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਲੋਕ ਆਸਾ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਤਾਪ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਰਹੇ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤਾਪ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬਾਣਾ ਫਿਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਹੁਣ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਲੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ), ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਤੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇਜ, ਜੋ ਬੋਲਿਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ, ਪਾਣੀ ਤੇਰਾ ਵੀਰਜ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਕੰਨ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰ, ਚੰਦ ਤੇਰਾ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਅੱਖ, ਆਤਮਾ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਰਾ ਪੇਟ, ਅਤੇ ਸਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇਰਾ ਬਾਂਹ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੇਰਾ ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇਰਾ ਵਾਲ, ਬੁੱਧਿ ਤੇਰੀ ਰਚਨਾਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੇਰੀ ਮੂਲਤਾ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਦਰਸ਼।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜੇਤੂਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।