ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਬਾਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਬਾਣ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਮਲ-ਕੰਧੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉਸ਼ਾ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਬੈਠ ਕੇ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਬੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਾਣ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਰਾਖਵੇਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਫੜਨ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਹਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਰਾਨਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਬਾਣ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ਼ਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਕੇ ਰੋ ਪਈ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਘਟਨਾ ਨਾਲ "ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ" ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ—ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੰਘੇ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ, ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਗਦ, ਸੰਬ, ਸਾਰਣ, ਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ, ਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਚਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਬਾਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਬਾਣ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬਾਗ, ਕਿਲ੍ਹੇ, ਮੀਨਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਫੌਜ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਬਾਣ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜਿਹਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਅਚੰਭੇ ਭਰਿਆ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਭ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਨ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ, ਸੰਬ ਬਾਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਬਾਣ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਆਪਣੇ ਵਿਹੰਗਮ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ—ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਕਈ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼੍ਕ੍ਰਿਯ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ੍ਯ ਦਾ ਪਾਰ੍ਵਤਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਗ੍ਨਿਆਸਤਰ ਦਾ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦਾ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ) ਜ੍ਰੰਭਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਸਕੰਦ (ਕਾਰਤਿਕੇਯ) ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਮੋਰ-ਧਵਜਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਨ, ਜੋ ਹਲ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਚਹੁੰਦੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਾਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਾਂ 'ਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਬਾਣ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡੇ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਰਥਵਾਹਕ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਬਾਣ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਟਰਾ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਲੱਗੀ। ਗਦਾਗ੍ਰਜ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਮੂੰਹ ਮੁੜ ਲਿਆ, ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਬਾਣ, ਹੁਣ ਬਿਨਾ ਰਥ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਭਜ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ੁਕਾਮ-ਰੂਪ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਸ਼ਾਰਹ ਵੰਸ਼ੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜ਼ੁਕਾਮ-ਰੂਪ ਅਸੁਰ ਛੱਡਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜ਼ੁਕਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਚੀਕ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਨ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਓਹ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਲਕੜ ਹੈ। ਕਾਲ, ਨਿਯਤੀ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਖੇਡ ਕਰਦਿਆਂ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਧੂਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਵਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉੱਤਮ ਜ਼ੁਕਾਮ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਲੋਕ ਆਸਾ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਤੇਰਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁਕਾਮ-ਰੂਪ ਅਸੁਰ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬਾਣ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਬਾਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਬਾਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ), ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।