ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਾਣਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕੀ ਹਰਕਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਕੁਲ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਵਲੋਂ ਭੰਗ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਵੀ ਔਖੀ ਸੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਣਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇੱਛਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲ, ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉਸ਼ਾ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਵਲੋਂ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਦਾ ਕੁੰਕੁਮ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਬੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੇ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਾਣਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਸੈਨਾ ਵਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਇੰਝ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, رانਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਮਹਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਦੇ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਬਾਹਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ' ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਕੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਕੈਦ ਹੋਣ ਤੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਸਨ, ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਦੁਮਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਗਦ, ਸਾਂਬ, ਸਾਰਣ, ਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ, ਭਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ, ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਾਰਾਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬਾਗ, ਕਿਲ੍ਹੇ, ਮੀਣਾਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਆਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਤੇ ਕੂਪਕਰਨ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ, ਸਾਂਬ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਵਿਹਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕਾਂ—ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਏ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਉਤਤਰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਉਤਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ੍ਯ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਪਾਰਜਨ੍ਯ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜ੍ਰਿੰਭਣ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਵਿਹਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਿੱਧ ਨਾਲ ਸਕੰਦਾ (ਕਾਰਤਿਕੇਯ) ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੋਰ-ਧਵਜ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਤੇ ਕੂਪਕਰਨ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਹਲ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬਿਨਾਂ ਆਗੂ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟਦੀ ਵੇਖ ਕੇ ਬਾਣਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬੜੇ ਜੰਗੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਰ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਰਥ, ਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਟਰਾ ਨੰਗੀ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗੀ। ਤਦ ਗਦਾਗ੍ਰਜ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ ਤੇ ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਬਾਣਾ, ਹੁਣ ਰਥ ਤੋਂ ਵਿਹੀਣ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸੋ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਭਜ ਗਏ, ਤਦ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਜ਼ੁਕਾਮ (ਤਾਪ) ਦਾ ਦੈਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਾਪ-ਦੈਤ ਛੱਡਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤਾਪ ਤੇ ਵਿ਷ਣੁ ਦਾ ਤਾਪ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ। ਵਿ਷ਣੁ ਦੇ ਤਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤਾਪ ਦਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਰਬੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਲਕੜ..." "ਕਾਲ, ਭਾਗ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਵਿਕਾਰ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਮੀ ਜਨਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁਲਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਹੰਸਕਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਸਹਿਨਯ ਤੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਲੋਕ ਆਸਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਤਾਪ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤਾਪ-ਦੈਤ ਅਚੁਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।