ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਇਕ ਨੇ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਉਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਉਸਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕੁਝ ਸੁਖਮ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਾਣਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਆਚਰਨ ਸੰਦੇਹਜਨਕ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਟੰਬ ਲਈ ਲਾਜ਼ਤ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕੁਆਰੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖੀ ਸੀ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਵਲੋਂ ਅਪਰਾਧਿਤ ਹੋ ਗਈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਣਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਮਨੋਹਰ ਯਾਦਵ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਸ਼ਿਆਮ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਉਸ਼ਾ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਸੀ। ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੰਗਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਨੇ ਦੇ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਾਸਮਿਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਾਣਾ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਾਧਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਰਖਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਨ ਆਏ, ਉਹ ਅਨਿਰੁੱਧ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਛੋਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਇਥੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਬਾਵਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, "ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਣਾ," ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ਜ! ਜਦ ਤੱਕ ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਕਾਂ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਗ਼ਮ ਵਿਚ ਲੰਘ ਗਏ।" ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਕੋਲੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਅਤੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਗਦਾ, ਸਾਂਬ, ਸਾਰਣ, ਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ, ਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਚਲੇ। ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਅਖਾੜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬਾਗ, ਗੜ੍ਹ, ਮੀਣਾਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚ, ਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਅਚੰਭਤ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਤੇ ਕੂਪਕਰਣ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਸਾਂਬ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਿਨੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵਿਨਾਇਕ—ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ। ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਵਲੋਂ ਆਏ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਲਟ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ੍ਯ ਦਾ ਪਾਰਵਤਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਗਨਿਆਸਤਰ ਦਾ ਪਾਰਜਨ੍ਯ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸਤਰ ਦਾ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਗਿਰਿਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਜ੍ਰੰਭਣ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਕੰਦ (ਕਾਰਤਿਕੇਯ) ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਮੋਰਧੁਜਾ ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਕੁੰਭਾਂਡ ਤੇ ਕੂਪਕਰਣ, ਹਲ (ਪਲਾਹ) ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਖੰਡਿਤ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤਬਾਹ ਹੁੰਦੀ ਵੇਖ, ਬਾਣਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ, ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਇਕਠੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਖਿੱਚਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਇਕਠੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਰਥਵਾਹ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਟਰਾ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਉਲਝੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਗਦਾਗ੍ਰਜ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਨੰਗੀ ਮਹਿਲਾ ਵਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਹੁਣ ਬਾਣਾ, ਬਿਨਾ ਰਥ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਗਣ ਭਜ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਦਾ ਦੈਤ (ਤਾਪ) ਦਸਰਹਾ ਵੰਸ਼ਜ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਵਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਾਪ-ਦੇਵਤਾ ਛੱਡਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤਾਪ ਤੇ ਵਿ਷ਣੁ ਦਾ ਤਾਪ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ। ਵਿ਷ਣੁ ਦੇ ਤਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਤਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤਾਪ ਚੀਕ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਤਿ-ਤੁਤੀ ਕੀਤੀ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਲਕਸ਼ਣ! ਸਮਾਂ, ਨਿਯਤੀ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ, ਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੂਰ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੇਤੁ (ਸੰਭਾਲ) ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਣਯੋਗ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਲੋਕ ਆਸਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ! ਮੈਂ ਤੁਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਤਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਤੇਰਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤਾਪ-ਦੇਵਤਾ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਾਣਾ, ਫਿਰ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਕਥਾ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਉਚਿਤ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।