ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਉਸਾ ਨੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਰਚੀ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਸ਼ੂਰਾ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਆਦਿ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਉਹ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੁੰਹ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਗਈ। ਹੱਸਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਉਹ, ਉਹ!" ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਯੋਗਿਨੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੋਤੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਲਿਆਈ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ — ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਆਸਨ, ਪੀਣ, ਖਾਣ, ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਸੇਵਾ-ਭਾਵ ਨਾਲ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਾ ਦੀ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸਾ ਨੇ ਮੋਹ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕ ਵਜੋਂ ਉਸਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਪਰ ਸੁਖਮ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਨਿਗਰਾਨੀ ਕੀਤੀ। ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ: "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀ ਗਲਤ ਚਲਾਕੀ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਣਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ 'ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਡਲਾਂ, ਗੁੰਦੇ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਸਾ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸਾ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਉਹ ਹਾਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਤੋਂ ਲੱਗੇ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਜੈਸਮਿਨ ਦਾ ਹਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸ-ਪਾਸ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁਕ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਸੰਘਰਸ਼ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਏ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸੈਨੀਕ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਰਾਨਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਡੋਰ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੈਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸਾ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬੰਨਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਰੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਬੰਨਣਾ" ਨਾਮਕ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਉੱਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਿਚ, ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ। ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੁਖ-ਭਰੇ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਅਤੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਸਨ, ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਗਦਾ, ਸਾਂਬਾ, ਸਾਰਣਾ, ਨੰਦਾ, ਉਪਨੰਦਾ, ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਬਾਰਾਂ ਫੌਜੀ ਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਬਾਣਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਬਾਗਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ, ਮੀਨਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਮਾਨ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਬਾਣਾ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਏ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ ਅਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚ, ਅਜੋਕੇ, ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਕੰਪਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਣਾ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ, ਸਾਂਬਾ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਆਪਣੇ ਵਿਭਿੰਨ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ — ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥਾ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਿਨੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਵਿਨਾਯਕ — ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸਮਾਂਡਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵਿਆ ਦਾ ਪਾਰਵਤਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਗਨਿਆ ਦਾ ਪਾਰਜਨਿਆ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜ੍ਰੰਭਣ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਸਕੰਦਾ (ਕਾਰਤਿਕ) ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਮੋਰ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਕੂਪਕਰਣਾ, ਹਲ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਮੁਖੀ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਸਾ-ਦਿਸਾ ਭੱਜ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਕਈ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਏ, ਅਤੇ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਸਲਾਖਿਆਂ 'ਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਰਥ, ਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਟਰਾ, ਨੰਗੀ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਫਿਰ, ਗਦਾਗ੍ਰਜ (ਬਲਰਾਮ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੰਹ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ; ਬਾਣਾ, ਹੁਣ ਰਥ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ੁਰ ਦਾ ਦੈਤਿਆ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਸਰਹਾ ਵੰਸ਼ੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਤਦ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜ਼ੁਰ ਦਾ ਦੈਤਿਆ ਛੱਡਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜ਼ੁਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਜ਼ੁਰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਨ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ-ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜ਼ੁਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਸਭ ਕੁਝ ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਮ ਅਧਿਆਇਾਂ ਵਿਚ ਵਰਨਿਤ ਹੋਇਆ।