ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਬਾਣਾਸੁਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਅਜੇਹਾ ਮੂਰਖ! ਜਦ ਤੇਰੀ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਵਿਰੋਧੀ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਤੇਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਊਸ਼ਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਊਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਘਬਰਾਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਈ, “ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ?” ਬਾਣਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਊਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਭਰਵੀਂ? ਕਿਹੜਾ ਪੁਰਖਾ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਰਾ ਹੋਇਆ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।” ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਖਾ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ।” ਉਹ ਆਖੀ, “ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਆਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਕਿਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਗਿਆ।” ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਆਖੀ, “ਜੇ ਤੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ। ਦੱਸ, ਇਹ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ ਦਿਆਂਗੀ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਝਲਕੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਸ਼ੁਰਾ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ; ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣੀ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ; ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਹ, ਇਹ ਹੀ ਹੈ।” ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਯੋਗਿਨੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੋਤੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਖਿਆ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ, ਯੋਗ-ਸਿੱਧੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ ਤੇ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਆਸਣ, ਪੀਣ-ਖਾਣ, ਵਿਅੰਜਨ, ਤੇ ਸੇਵਾ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਮੋਹ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਰਤਣ ਵਿੱਚ ਕੁਆਰੀ ਦੀਆਂ ਗੁਪਤ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕੁਆਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਪੁਰਖਾ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਭਟਕ ਗਈ।” ਬਾਣਾ, ਧੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਇੱਛਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਕਾਲਾ-ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੰਡਲਾਂ ਤੇ ਗੁੰਮੜੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਹਾਸਿਆਂ-ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪਾਸਾ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ਼ਾ, ਜੋ ਉਸ ਵੱਲ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਾਲਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਸਮੀਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਨੋ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਸੂਰ ਦੇ ਵਾਂਗ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਹਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਰਾਣੇ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਬਾਣਾ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ਼ਾ, ਦੁਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ ਰੋ ਪਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, “ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ” ਨਾਮਕ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਅਣਵੇਖੇ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਤੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ, ਯੁਯੁਧਾਨਾ, ਗਦਾ, ਸਾਮਬਾ, ਸਾਰਣਾ, ਨੰਦਾ, ਉਪਨੰਦਾ, ਭਦਰਾ ਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੰਗੀ ਸਨ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਏ। ਬਾਰਾਂ ਭਾਗ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਗ, ਕਿਲੇ, ਮੀਨਾਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸਮਾਨ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ, ਅਚੰਭਿਤ ਤੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਤੇ ਕੂਪਕਰਣਾ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ, ਸਾਮਬਾ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸੰਗੀਆਂ—ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਿਨੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਵਿਨਾਯਕ—ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਏ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵਯ ਦਾ ਪਾਰਵਤਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਗਨਿਆਸਤਰ ਦਾ ਪਾਰਜਨਿਆਸਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸਤਰ ਦਾ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘਟਨਾ ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆਤ ਹੋਈ।