ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਬਾਣਾਸੁਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਬੋਝ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਲੜਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।” ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ, ਬਾਣਾ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਸੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੂਰਖ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕਰੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਪਰਤ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਬੇਸਮਝੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਉਸਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗੀ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਉਥਲੀ, ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪੁਕਾਰਨ ਲੱਗੀ, “ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਪ੍ਰੀਤਮ?” ਬਾਣਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਉਸਾ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਉਸਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ? ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨਰ ਤੇਰੀ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਹੈ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।” ਉਸਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਰ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ, ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਪਤਾਵੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਤਰਸਾ ਕੇ, ਕਿਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਗਿਆ।” ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੈਰੀ ਕਿਸਮਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋਣੀ ਲਿਖੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਦੱਸ, ਇਹ ਮੋਹਕ ਨਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਸ਼ੂਰ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਲਜਾ ਗਈ। ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਉਸਾ ਨੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮਿਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹੀ, ਇਹੀ।” ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਯੋਗਿਨੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪੌਤਰੀ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਦੁਆਰਕਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ, ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੌਣ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਲਿਆਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਸਕੇ। ਉਸਾ ਨੇ ਜਦ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਵੀਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਉੱਤਮ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਆਸਨ, ਪਾਨੀ, ਭੋਜਨ, ਵਿਅੰਜਨ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਉਸਾ ਦੀ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਿਰਿਆ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਸਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਯਾਦਵ ਵੀਰ ਉਸਾ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਹਰੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਸੁਖਮ ਸੰਕੇਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਸਾਡੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਵੀ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਵਲੋਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਕਮਲ ਨੈਣ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਮਿਸਕਾਨੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਦੱਸਾਂ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਸਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਦਾ ਕੁਮਕੁਮ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਜਾਸਮੀਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਬਾਣਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਨੋ ਕਾਲਪੁਰਖ ਆਪਣੀ ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਫੜਨ ਆਏ, ਉਹ ਸਭ ਅਨਿਰੁੱਧ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਵੇ; ਜਿਹੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਮਹਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜੰਗਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਾ, ਦੁਖ ਤੇ ਵਿਛੋਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ' ਨਾਮਕ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਵਿੱਚ, ਉੱਚਤਮ ਤਿਆਗੀਆਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫੇਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬੜੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਲੰਘੇ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਗਦ, ਸਾਮ্ব, ਸਾਰਣ, ਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ, ਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਸਨ, ਚਲੇ ਗਏ। ਬਾਰਾਂ ਅਖਾੜਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਬਾਣਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬਾਗ, ਕਿਲੇ, ਮੀਨਾਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਮੰਗਲਮਈ ਰੁਦ੍ਰ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ, ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚ। ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਤੇ ਕੂਪਕਰਨਾ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਸਾਮਬ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨਾਲ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਿਨੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ—ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕਸ਼ਸ—all sharp arrows from his Shārṅga bow—ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਦਾ ਘੇਰਾਵ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੱਕ ਦੀ ਇਹ ਪਾਵਨ ਕਥਾ ਹੈ।