ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਚੁਕੇ ਸਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਭੁਜਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਭੁਜਾਂ ਉਸ ਲਈ ਬੋਝ ਬਣ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਯੋਧਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਭੁਜਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਰਚਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਥੀ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਯੋਧਾ ਲੱਭ ਲਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਬੇਸਮਝੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ—Ūṣā। ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਨਾਂ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ। ਜਦ Ūṣā ਨੇ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿਚ ਉਠੀ, ਬਹੁਤ ਉਲਝੀ ਤੇ ਲਜਜਤ, ਤੇ ਬੁਲਾਂ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, “ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ?” ਬਾਣਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ Kumbhāṇḍa ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ Citralekhā Ūṣā ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ। Citralekhā ਨੇ Ūṣā ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, “ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਖੋਜ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ? ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁਰਖ ਹੈ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ।” Ūṣā ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” Ūṣā ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਕਿਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਗਿਆ।” Citralekhā ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤੇਰੀ ਤਕਲੀਫ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਦੱਸ, ਇਹ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।” ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, Citralekhā ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਚਰਣ, ਨਾਗ, ਦੈਤ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਯਕਸ਼, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਏ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਸ਼ੂਰਾ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ। ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, Ūṣā ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਹ, ਇਹ!” ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, Citralekhā, ਜੋ ਕਿ ਯੋਗਿਨੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੋਤੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ Ūṣā ਦੇ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੇ Ūṣā ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। Ūṣā ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਘਰ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਹਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਆਸਨ, ਪੀਣ, ਖਾਣ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਸੇਵਾ ਭਰੇ ਬੋਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, Ūṣā ਦੀ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਘਿਰਿਆ, ਅਨਿਰੁੱਧ Ūṣā ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਇਤਨਾ ਮਗਨ ਸੀ ਕਿ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਜਦ Ūṣā ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਨਾਲ ਅਨੰਦ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਚਨ-ਪਾਲਨ ਦੀਆਂ ਮਰਯਾਦਾਵਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਮਹਲ ਦੇ ਰਖਵੇਂ ਨੇ ਸੁਖਮ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਰਖਵੇਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ, “ਸਾਡੀ ਧੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕੀ ਹਲਚਲ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਲਾਜ਼ ਸਨ।” “ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕੁਆਰੀ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਦੁਆਰਾ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।” ਬਾਣਾ, ਧੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਭੁਜਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ Ūṣā ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਦੋਨੋਂ ਪਾਸੇ ਜੂਏ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ; Ūṣā ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੁੰਕੁਮ ਦੇ ਦਾਗ ਸਨ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ Mādhava ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਰਖਵੇਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਨੋ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ। ਜੋ ਰਖਵੇਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਏ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਨੋ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਵੇ; ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਲੋਕ ਮਹਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਪੱਟ, ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਫਿਰ, ਬਾਣਾ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; Ūṣā, ਦੁਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ ਰੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਥਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਅਠਾਹਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, ਉੱਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ, ਇਥੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਤੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ, ਯੁਯੁਧਾਨਾ, ਗਦਾ, ਸਾਂਬਾ, ਸਾਰਣਾ, ਨੰਦਾ, ਉਪਨੰਦਾ, ਭਦਰਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸਾਰੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਦਲ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਗਾਂ, ਕੰਧਾਂ, ਮੀਨਾਰਾਂ, ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਨ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ, ਰੋਮਾਂ-ਕੰਪਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਤੇ ਗੁਹਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ। ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਤੇ ਕੂਪਕਰਣਾ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਸਾਂਬਾ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਤਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼, ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥਾ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਿਨੀ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਤੇ ਵਿਨਾਯਕ—ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ।