ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਇਸ ਹਾਰ-ਜੀਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਬਲਰਾਮ ਹੀ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ; ਰੁਕਮੀ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਜਿੱਤ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਪਰ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਸ ਆਕਾਸ਼ੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਤਾਣ-ਮਾਣ ਕਰਕੇ ਹਾਸਾ ਕਰਿਆ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਗੋਪ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੂਏ ਦੀ ਕਲਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਜੂਆ ਅਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੇ ਰੁਕਮੀ ਵੱਲੋਂ ਤਾਣ-ਮਾਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦਸਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਸੀ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ—ਇਹ ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਸਿਰ ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਲਹੂ-ਲਹਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ—ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ—ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਕੰਡ ਦੀ ਸਰਾਹਨਾ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਨਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਚ ਬਠਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਲੋਕ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰੇ ਹੇਠ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਭੋਜਕਟ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾਸਥਲੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬਾਣਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਲੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ—ਉਹੀ ਬਲੀ ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਬਾਣਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ, ਆਦਰਯੋਗ, ਦਾਨੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਚ ਤੇ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਚਨਵਧ।" "ਇਹ ਸੋਣਿਤਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਾਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ।" "ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਗਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚੁਣਿਆ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ, ਆਪਣਾ ਤਪਦਾ ਕਿਰਤਨ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ।" "ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਅਰਥੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ।'" "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੜਨ ਲਈ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।" "ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖੁਰਚਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।" "ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਪ੍ਰਤੀਦਵੰਦੀ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਤੇਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰੇਗਾ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਣਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ।" "ਬਾਣਾ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਊਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿਚ ਚੁੱਭੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਠੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ?'" "ਬਾਣਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿਚ ਊਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ," "'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ? ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'" "ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।'" "'ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਕਿਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਗਿਆ।'" "ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੇਰੀ ਤਕਦੀਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੁਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਦੱਸ, ਇਹ ਮੋਹਣੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੀ।'" "ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿਧ, ਚਰਣ, ਸੱਪ, ਦੈਤ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।" "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਸ਼ੂਰ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰਮਾਈ।" "ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ; ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ, ਇਹ।'" "ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਯੋਗਿਨੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੋਤਰੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਦਵਾਰਕਾ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।" "ਉਥੇ, ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।" "ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਅਸੰਭਵ ਸੀ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਸੀਟਾਂ, ਪੀਣ-ਖਾਣ, ਵਿਅੰਜਨ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" "ਕੁੰਆਰੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਿਰਿਆ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਮੋਹ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ।" "ਜਦ ਊਸ਼ਾ ਯਾਦਵ ਵੀਰ ਨਾਲ ਰਸ ਭੋਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਵ੍ਰਤ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਮਹਲ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।" "ਰਖਵੇ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕੀ ਹਲਚਲ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੰਦ ਹੈ।'" "'ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕੁੰਆਰੀ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।'" "ਬਾਣਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਲਾਜ਼ਮੰਦਤਾ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਕੁੰਆਰੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।" "ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਕਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਵੱਡੇ ਹੱਥ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੁੱਖ, ਦੇਖਿਆ।" "ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਵੱਖੋਂ ਲਾਲ ਕਮਕੁਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਪਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।