ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਗਾਈ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਲਾਲੀ ਬਲਰਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜਨਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਗਾਈ। ਇਸ ਵਾਰੀ ਵੀ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਬਾਜ਼ੀ ਜਿੱਤੀ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਧੋਖਾ ਵਰਤਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਗਵਾਹ ਦੱਸਣ।" ਇਸ ਉਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਇਹ ਬਾਜ਼ੀ ਸਿਰਫ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਜਿੱਤੀ ਹੈ; ਰੁਕਮੀ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹੈ।" ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਅਣਡਿੱਠੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮੰਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਾਨਾ ਮਾਰਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਗੋਆਲੇ ਹੋ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋ; ਰਾਜੇ ਹੀ ਚੌਪੜੀ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤੌਹਿਨਾ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਜ਼ਾਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁਕਮੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਸਵੇਂ ਪੈਰ ’ਤੇ ਸੀ, ਫ਼ੁਰਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ—ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਜੋ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਜੱਫੇ ਤੇ ਸਿਰ ਗਦੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਨ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹਤਾ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ’ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਰਾਮਾ (ਬਲਰਾਮ) ਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੋਝਕਟ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾਸਥਲੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਬਾਣਾਸੁਰ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਬਾਣਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਲੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ—ਉਹੀ ਬਲੀ ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ—ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਬਾਣਾ। ਬਾਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਆਦਰਯੋਗ, ਦਾਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।" "ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਨਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ।" "ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਜ਼ਦੀਕ ਖੜੇ ਗਿਰਿਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹੇ।" "ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅਪੂਰੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।'" "ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਯੋਗ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।'" "ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਰਚਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਮਿਲੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕਰੇਗਾ।'" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ।" "ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਊਸ਼ਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਜਦ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿਚ ਉੱਠ ਬੈਠੀ, ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਲੱਜਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰੀਤਮ?'" "ਬਾਣਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਊਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਹੋਰ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵੀਆਂ ਵਾਲੀ? ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁਰਸ਼ ਹੈ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਅਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'" "ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਦੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ, ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।'" "ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਲਾਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕਿਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਗਿਆ।'" "ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਦੱਸ, ਇਹ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।'" "ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।" "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਸ਼ੂਰ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਤੇ ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਲੱਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।" "ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣੀ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ; ਮੁਸਕਰਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ, ਇਹੀ ਹੈ।'" "ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੋਤਰੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ।" "ਉੱਥੇ, ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਲੈ ਆਈ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ।" "ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਅਸਥਾਨ, ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।" "ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਛੁਪ ਕੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧਦੀ ਲਗਨ ਵਿਚ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਮੋਹ ਲਿਆ ਸੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਯਾਦਵ ਵੀਰ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸੁਖਮ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖਿਆ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਵਿਚ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਵਿਹਾਰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਲਾਜ਼ਤ ਹੈ।'" "'ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿਚ ਔਖੀ ਸੀ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।