ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਬੜੀ ਧੂਮਧਾਮ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧੂ ਦਾ ਵਿਹਾਹ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੂਏ ਦਾ ਖੇਡ ਰਚਾਇਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹਨੂੰ ਜੂਏ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਖੇਡ ਵੱਡੀ ਲਾਗਤ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੌ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ, ਫਿਰ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਪੰਜਾ ਲਾਈ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਠੱਠਾ ਉਡਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਲਾਧਰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਲੱਖ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਪੰਜਾ ਲਾਈ, ਇਸ ਵਾਰੀ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਜਿੱਤ ਗਏ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਬੈਠਾ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਗਲਤ ਬਿਆਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸ ਮਿਲੀਅਨ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਪੰਜਾ ਲਾਈ। ਇਸ ਵਾਰੀ ਵੀ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਫਿਰ ਕਹਿ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ ਹਾਂ, ਗਵਾਹ ਪੁੱਛ ਲਓ।" ਇਸ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਇਹ ਪੰਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਜਿੱਤੀ ਹੈ। ਰੁਕਮੀ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਕੁਝ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਦੀ ਹੰਸੀ-ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਤੁਸੀਂ ਗੋਆਲੇ ਹੋ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋ, ਜੂਆ ਖੇਡਣਾ ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣਾ ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਸਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ—ਇਹ ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ, ران, ਤੇ ਸਿਰ ਗਦੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਨ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਨਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਸਨਮੁਖ, ਭੋਜਕਟ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾਥਲੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ! ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਾਣਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ—ਉਹੀ ਬਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ—ਬਾਣਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਭਗਤ, ਆਦਰਨੀਯ, ਦਾਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਸੀ।" "ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਨਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਦੌਰਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ।" "ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਭਗਤ ਵਤਸਲ ਹਨ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੰਗ ਲਿਆ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਰਿਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਮੁਕੁਟ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਛੂਹ ਲਏ।" ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ! ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਅਸਫਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਾਰ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਲੜਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਰਚ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਮੂਰਖ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਯੋਧਾ ਮਿਲੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਣਜਾਣਾ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸੀ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਊਸ਼ਾ। ਇਕ ਰਾਤ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਜਾਗੀ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਪ੍ਰੀਤਮ?" ਬਾਣਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਊਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਭਰਵੀਂ? ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨਰ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾ ਗਿਆ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।" ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਰ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਵਾਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਤਰਸਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਗਿਆ।" ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋਣੀ ਲਿਖੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਦੱਸ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਸੱਪ, ਦੈਤ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਸ਼ੂਰ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਈ। ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਜਾ ਗਈ। ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਆਈ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ, ਇਹ!" ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਯੋਗਿਨੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪੋਤਰੀ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਲੈ ਆਈ ਤੇ ਊਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹੋਰਨਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਆਸਨ, ਪੀਣ-ਖਾਣ, ਵਿਅੰਜਨ ਤੇ ਸੇਵਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕ ਉਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਈ। ਮਹਲ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕੁਝ ਸੁਸੂਤਰੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਲਿਆ।