ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਕਈ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਤਾਂ ਜੂਆ ਖੇਡਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਹਾਰ ਵੱਡੀ ਹੋਈ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ। ਜੂਏ ਦੀ ਰਮਣੀਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਸੌ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ बाज਼ੀ ਲਗਾਈ, ਪਰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ, ਦੰਦ ਵਿਖਾ ਕੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਹਲਾਯੁਧਾ—ਬਲਰਾਮ—ਨੂੰ ਸਹਿਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਲੱਖ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਗਾਈ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰੀ ਬਲਰਾਮ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ ਹਾਂ।” ਇਸ ਧੋਖੇ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਲਹਿਰਾ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬਾਜ਼ੀ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਫਿਰ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, “ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਗਵਾਹ ਦੱਸਣ।” ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਖੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, “ਇਹ ਬਾਜ਼ੀ ਸਿਰਫ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਜਿੱਤੀ ਹੈ। ਰੁਕਮੀ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਸ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦਿਆਂ ਤਾਨੇ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਗੋਆਲੇ ਹੋ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ, ਜੂਆ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਵੱਲੋਂ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਣ ‘ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਵੱਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਸਵੇਂ ਪੈਰ ‘ਤੇ ਸੀ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ—ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਜੋ ਦੰਦ ਵਿਖਾ ਕੇ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਰਾਣ, ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਗਦੇ ਦੀ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਸਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰਿ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ—ਨੇ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਨਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਵ-ਵਿਵਾਹਿਤ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ—ਦੀ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਬੋਜਕਟ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾਸਥਲੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਬਾਣ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ।” ਤਦ ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬਾਣ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਲੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ—ਉਹੀ ਬਲੀ ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਣ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ, ਆਦਰਨੀਯ, ਦਾਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਨਾਮਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਅਮਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣਿਆਂ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਆਏ। ਬਾਣ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੋਈ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੀ ਬੈਠੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਮੋੜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਛੂਹ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ! ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਉਹ ਜੋ ਅਪੂਰਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਾਰ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਤੁਕੜੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।” “ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਹਿਆ, “ਹੇ ਮੂਰਖ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਢਹਿ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਯੋਧਾ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕਰੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਊਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ—ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਪ੍ਰੀਤਮ?” ਬਾਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਪੂਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ? ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁਰਸ਼ ਹੈ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਅਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ, ਕਮਲ ਨੈਨਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਗਿਆ।” ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਖਰਾਬ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਇਹ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਏ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਸ਼ੂਰ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਝਿਜਕ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ; ਮਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਵੋ, ਇਹੀ ਹੈ।” ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਗਿਨੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਨਾਤਿਨ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੌਣੇ ‘ਤੇ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਲੈ ਆਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਸਕੇ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ—which ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਦੁਰਲਭ ਸੀ—ਵਿੱਚ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ: ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਆਸਨ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਮਿਠਿਆਈਆਂ, ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਭਰੇ ਬੋਲ। ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਿਰਿਆ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਊਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ।