ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਿਖਿਆਤ ਸੁਨੱਖਣੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਰੁਕਮੀ, ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਰੀ ਰੋਚਨਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹਰਿ ਦੇ ਪੋਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੈਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮਾਰੋਹ ਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ, ਰਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਬ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਬੋਜਕਟ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਿਆਹ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵੇ। ਰਾਜਨ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਤਾਂ ਜੂਏ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੂਏ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਜੂਏ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮਾ ਨੇ ਸੌ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ, ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਜੀ ਲਾਈ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਈ, ਆਪਣੇ ਦਾਂਤ ਵਿਖਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ, ਜੋ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਲੱਖ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਜੀ ਲਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਲਰਾਮ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਜੀ ਲਾਈ ਅਤੇ ਸਾਫ ਸੁਥਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ ਹਾਂ, ਗਵਾਹੀ ਦੇਵੋ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਖੋਂ ਵਾਣੀ ਆਈ, "ਇਹ ਬਾਜੀ ਸਿਰਫ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਜਿੱਤੀ ਹੈ; ਰੁਕਮੀ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬੋਲ ਕੇ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰੁਕਮੀ ਨੇ, ਕੁਟਿਲ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਸਨਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤਨਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਗਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ; ਜੂਆ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤੌਹੀਨ ਤੇ, ਬਲਰਾਮ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ assembly ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦਸਵੇਂ ਕਦਮ 'ਤੇ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ, ران, ਤੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਥੜ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਜਦ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਕਿ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਭਰਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰਿ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਨਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੂਲਹਨ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ, ਬੋਜਕਟ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾਸਥਲੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਬਾਣਾਸੁਰ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰਿ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਤਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਬਾਣਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਾਣਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ, ਦਾਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਸਮੇਂ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਭਗਤਵਤਸਲ ਹਨ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਰਿਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਮਸਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਜੋ ਅਸਫਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਭਾਰੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਤੁਲਨਯੋਗ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮੂਰਖ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਯੋਧਾ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੱਕੀ ਕਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਗਿਰਿਸ਼ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਊਸ਼ਾ, ਜਿਸਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉੱਠੀ, ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਲਜਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ?" ਬਾਣਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਏ, ਸੁੰਦਰ ਭਾਲ ਵਾਲੀ? ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨਰ ਹੈ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਹੱਥ ਫੜਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।" ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਰ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਕਿਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਗਿਆ।" ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁਖ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਨਾਗ, ਦੈਤ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਸ਼ੂਰ, ਅਨਕਦੁੰਡੁਭੀ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਆਦਿ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਲਜਾ ਗਈ। ਜਦ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਈ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ, ਇਹੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਯੋਗਿਨੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੋਤਰੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼-ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੌਣ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਲੈ ਆਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਸਕੇ।