ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਸ਼ਕਿੰਦ੍ਹਾ ਨਰੇਸ਼ ਨੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਉਪਹਾਸਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਰਾਹੀਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਪਿਛਲੇ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ, ਵਰਤਮਾਨ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਭੇਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗੇ ਸੋਹਣੇ, ਬਹੁਤ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਬਾਕੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਰੁਕਮੀ, ਭਾਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਪਹਾਸਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੋਤੀ ਰੋਚਨਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੋਵਾਂ ਘਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਸੀ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਮੰਗਲ ਮੌਕੇ ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਰਾਮਾ (ਬਲਰਾਮ), ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਬ, ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ ਵੀ ਭੋਜਕਟ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਿਆਹ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜੂਏ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੌ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ, ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਾਈ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਲਿੰਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਲੱਖ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਲਰਾਮ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਧੋਖਾ ਕਰਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ ਹਾਂ।” ਬਲਰਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰਿਆ ਅਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਾਈ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਫੇਰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਫਿਰ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਗਵਾਹ ਦੱਸਣ।” ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਹੋਈ, “ਇਹ ਬਾਜ਼ੀ ਸਿਰਫ਼ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਜਿੱਤੀ ਹੈ; ਰੁਕਮੀ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਕੁਟਿਲ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸਾਂਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਗਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋ, ਜੂਆ ਖੇਡਣਾ ਅਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਵਲੋਂ ਉਪਹਾਸਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੱਸਵੇਂ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਸੀ। ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਨਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਾ ਤਾਂ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਨਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਮਾ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਭੋਜਕਟ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਚਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਬਾਣਾਸੁਰ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਬਾਣਾ, ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਉਹੀ ਬਲੀ ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਬਾਣਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਆਦਰਯੋਗ, ਦਾਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਡਿੱਠ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਅਮਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਦੌਰਾਨ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਆਸਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਜੋ ਮੰਗੇ ਸੋ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਆਏ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੀਰੀਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਅਮਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੁਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੋਝ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਯੋਗ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖੁਰਚ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਯੋਧਾ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਤੇਰੀ ਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਣਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੀਰੀਸ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ, ਇਕ ਰਾਤ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਠ ਕੇ, ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਲਜਜਤ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀ, “ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਪ੍ਰੀਤਮ?” ਬਾਣਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਦੀ ਧੀ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ? ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨਰ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਗਿਆ ਹੈ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ।” ਉਸ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਰ ਦੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ, ਕਮਲ-ਨੈਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਗਿਆ।” ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਖਰਾਬ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਦੱਸ, ਇਹ ਮੋਹਕ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗੀ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਊਸ਼ਾ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ, ਅਤੇ ਬਾਣਾਸੁਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਲੀਲਾ ਤਕ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਸ ਪੁਤਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।