ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਪਤਿਮਾਨ, ਤਾਮਰਾ, ਤਪਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਰੁਕਮਵਤੀ—ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧੀ—ਦੀ ਪਤੀ ਬਣਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਜਕਟ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਸੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਰੁਕਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।” ਯੋਗੀ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ, ਭਵਿੱਖ, ਵਰਤਮਾਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੂਰ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਕਾਮਦੇਵ—ਜੋ ਕਈ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਉਸ ਦੀ ਚੋਣ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਅਤੇ ਰੁਕਮਵਤੀ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਰੁਕਮੀ, ਭਾਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ।” ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰੁਕਮਿਨੀ ਦੀ ਧੀ—ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੋਤੀ ਰੋਚਨਾ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਪੋਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਵੈਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ; ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਮਤਾ ਦੀ ਡੋਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ। ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਰੁਕਮਿਨੀ, ਰਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਬਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਕਟ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ। ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵੇ। “ਇਹ ਜੂਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ,” ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਰ ਹਾਰ ਵੱਡੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ। ਉਥੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੌ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੱਕੇ ਲਾਏ; ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ, ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸ ਕੇ ਦੰਦ ਵਿਖਾਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਲਾਯੁਧਾ (ਬਲਰਾਮ) ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਲੱਖ ਸਿੱਕੇ ਲਾਏ, ਤੇ ਉਸ ਵਾਰੀ ਬਲਰਾਮ ਜਿੱਤ ਗਿਆ; ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ।” ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਫਨਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਦਸ ਲੱਖ ਸਿੱਕੇ ਲਾਏ। ਫੇਰ ਵੀ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਗਵਾਹ ਦੱਸਣ।” ਤਦ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, “ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਹੀ ਜੂਆ ਜਿੱਤਿਆ; ਰੁਕਮੀ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਦਾ ਦਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੰਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿੰਦਿਆਤਮਕ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ। “ਤੁਸੀਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਗਵਾਲਾ ਹੋ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ; ਰਾਜੇ ਜੂਆ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਰੁਕਮੀ ਵੱਲੋਂ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣ ਤੇ, ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਉਚੱਕਿਆ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਸਵੇਂ ਪੈਰ ਤੇ ਫੜ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ—ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਜੋ ਦੰਦ ਵਿਖਾ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਸੀ। ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ, ران, ਤੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਗਦੇ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ। ਜਦ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਸਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ—ਰੁਕਮਿਨੀ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਮਮਤਾ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦਾ ਡਰ ਕਰਕੇ—ਨ ਤਾਂ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਨ ਤਾਂ ਨਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਚ ਬਠਾ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਭੋਜਕਟ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾਸਥਲੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬਾਣਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਲੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ—ਉਹੀ ਬਲੀ ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੱਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭਗਤ, ਆਦਰਯੋਗ, ਦਾਨੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਚ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਨਾਮਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤਯ ਦੌਰਾਨ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਵਰਤਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗਿਰਿਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਮੁਕੁਟ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ, “ਮਹਾਦੇਵ, ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਪੂਰਨ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਬੋਝ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੜਨ ਲਈ ਕੋਈ ਸਮਕक्ष ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਤੁਹਾਡੇ।” ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੰਘਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀਸਿਆ; ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਲੜਨ ਲਈ ਸਮਕक्ष ਮਿਲੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੂੜ੍ਹ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਗਿਰਿਸ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ, ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ—ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਨਾ ਦੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਨਾ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਠੀ, ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਬੁਲਾਈ, “ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ?” ਬਾਣਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਸਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭ੍ਰੂ ਵਾਲੀ? ਕਿਹੜਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।” ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਸ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਕਿਤੇ ਗੁਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਗਿਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹ, ਵੈਰ, ਮਮਤਾ, ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਪ੍ਰਸੰਗ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਏ।