ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਗ੍ਰਾਮਜਿਤ, ਬ੍ਰਿਹਤਸੇਨ, ਸ਼ੂਰ, ਪ੍ਰਹਰਣ, ਅਰਿਜਿਤ, ਜਯਾ, ਸੁਭਦਰਾ, ਵਾਮਾਯੂ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਕਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਪਤਿਮਾਨ, ਤਾਮ੍ਰਾ, ਤਪਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਨ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੋਂ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਧੀ ਰੁਕਮਵਤੀ ਦੇ ਗਰਭੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬੋਝਕਟ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਰੁਕਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਦੇ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।” ਤਾਂ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਯੋਗੀ ਪਿਛਲੇ, ਭਵਿੱਖਲੇ, ਵਰਤਮਾਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੂਰ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ਼ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਰੁਕਮਵਤੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਬਹੁ-ਭੁਜਾ ਨੌਜਵਾਨ (ਅਨਿਰੁੱਧ) ਉਸ ਨੇ ਚੁਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ ਲਿਜਾ ਗਿਆ। ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਖਿਆਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੋਤਰੀ ਰੋਚਨਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਪੋਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵੈਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਭੈਣ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਅਣੁਚਿਤ ਸੰਬੰਧ ਵੀ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮੇਂ, ਰੁਕਮਣੀ, ਬਲਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸੰਬ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਬੋਝਕਟ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਿਆਹ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿਖਾਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਤਾਂ ਪਾਸੇ ਖੇਡਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਾਰਣਾ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ।” ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਸੌ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ, ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੋਹਰਾਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਲਿੰਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਵਿਖਾ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਲਾਧਰ (ਬਲਰਾਮ) ਸਹਿਣ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਲੱਖ ਮੋਹਰਾਂ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਾਈ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰੀ ਬਲਰਾਮ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਧੋਖਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹੀ ਜਿੱਤਿਆ ਹਾਂ।” ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਲੱਖ ਮੋਹਰਾਂ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਾਈ। ਇਸ ਵਾਰੀ ਵੀ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ, ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਧੋਖਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ ਹਾਂ, ਗਵਾਹ ਦੱਸਣ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਛੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, “ਇਹ ਬਾਜ਼ੀ ਕੇਵਲ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਜਿੱਤੀ ਹੈ; ਰੁਕਮੀ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।” ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਸ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਭੜਕਾਵੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਦੀ ਹੰਸੀ-ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਗਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਰਾਜੇ ਪਾਸੇ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁਕਮੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਦਸਵੇਂ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ—ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਦੰਦ ਵਿਖਾ ਕੇ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ, رانਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰ ਗਦੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਕਰ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਸਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਨਾ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਨਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਵ ਵਿਆਹੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਹਰ (ਯਾਦਵ) ਬੋਝਕਟ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾਥਲੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਛਤ੍ਰਛਾਇਆ ਹੇਠ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸਟ ਨੇ ਬਾਣ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਰਲਾ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।” ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਬਾਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਲੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ—ਉਹੀ ਬਲੀ ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਸੀ—ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਣ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ, ਆਦਰਯੋਗ, ਦਾਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਤੇ ਵਚਨਬੱਧ ਸੀ। ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।' ਬਾਣ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਮਸਤਕ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ! ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬੋਝ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਲੜਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਦਾ ਹਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ (ਸ਼ਿਵ) ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਦੇਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੀ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਬੇਚੈਨ ਅਤੇ ਲੱਜਤ ਹੋਈ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ?” ਬਾਣ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਨੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭੌਹਾਂ ਵਾਲੀ? ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ? ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।” ਉਸ ਉੱਤੇ ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।