ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਸਨੇਹੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਰਖ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪਰਖਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੇਖ ਸਕਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਹੀ ਭਗਤਿ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਿਰਲੇਪ ਭਗਤ ਹੈਂ। ਹੇ ਨਿਸਕਲੰਕ, ਤੇਰੀ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਨਿਭਾਉ ਸਾਬਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਭਾਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਿਲਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਾਹ ਹਟੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਪ ਤੇ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੋਖ ਦੇ ਦਾਤਾ ਵਜੋਂ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਣੀ ਲੋਕ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣ ਤੇ ਮੋਖ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ, ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖ ਜਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਭਾਗੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਨਰਕ ਵੀ ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਕੇ ਸੁਖਦਾਈ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਅਨੁਕੂਲ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਾਗ ਹੈ ਤੇ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨੀ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਣ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਪਤੀ ਵਲ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਗੋਂ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜਦ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵੀ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਅਯੋਗ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਇੰਝ ਹੀ, ਸ੍ਰੀਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਵਜੋਂ, ਆਪਣੇ ਹਰ ਇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਹਰ ਇਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਦਸ-ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੌਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵੀ। ਅਚੂਤ, ਜੋ ਕਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਹਰ ਰਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਦੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਨਾਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਨਿਗਾਹਾਂ, ਭਾਵ-ਭਰੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਨਾਰੀ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਨਿਗਾਹ, ਛੂਹ ਅਤੇ ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੀਆਂ। ਸੈਂਕੜੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ, ਆਸਨ ਦੇਣਾ, ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਪਾਨ ਦੇਣਾ, ਆਰਾਮ, ਪੱਖਾ ਕਰਨਾ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾ, ਕੇਸ ਸਵਾਰਨਾ, ਸੇਜ ਲਾਉਣਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਆਦਿ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਦਸ-ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਠ ਰਾਣੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ: ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਣ, ਸੁਦੇਸ਼ਣ, ਚਾਰੁਦੇਹ, ਸੁਚਾਰੁ, ਚਾਰੁਗੁਪਤ, ਭਦ੍ਰਚਾਰੁ, ਚਾਰੁਚੰਦ੍ਰ, ਵਿਚਾਰੁ, ਚਾਰੁ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ। ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਭਾਨੁ, ਸੁਭਾਨੁ, ਸਵਰਭਾਨੁ, ਪ੍ਰਭਾਨੁ, ਭਾਨੁਮਾਨ, ਚੰਦਰਭਾਨੁ, ਬ੍ਰਿਹਦਭਾਨੁ, ਰਤਿਭਾਨੁ, ਸ਼੍ਰੀਭਾਨੁ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨੁ। ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਸਾਮ੍ਬ, ਸੁਮਿਤ੍ਰ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਸ਼ਤਜਿਤ, ਸਹਸਰਜਿਤ, ਵਿਜਯ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁ, ਵਸੁਮਾਨ, ਦ੍ਰਵਿਡ, ਕ੍ਰਤੁ। ਨਾਗਨਜਿਤ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਵੀਰਚੰਦ੍ਰ, ਅਸ਼੍ਵਸੇਨ, ਚਿਤ੍ਰਗੁ, ਵੇਗਵਾਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼, ਆਮ, ਸ਼ੰਕੁ, ਵਸੁ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਕੁੰਤਿਰ। ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਸ਼੍ਰੁਤ, ਕਵੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼, ਵੀਰ, ਸੁਬਾਹੁ, ਭਦ੍ਰ, ਏਕਲ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਦਰਸ਼, ਪੂਰਨਮਾਸਾ, ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਸੋਮਕਾ। ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਪ੍ਰਘੋਸ਼, ਗਾਤ੍ਰਵਾਨ, ਸਿੰਘ, ਬਲ, ਪ੍ਰਭਲ, ਊਰਧ੍ਵਗ, ਮਹਾਸ਼ਕਤੀ, ਸਹ, ਓਜ, ਅਪਰਾਜਿਤ। ਮਿਤਰਵਿੰਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਵ੍ਰਿਕ, ਹਰਸ਼, ਅਨਿਲ, ਗ੍ਰਿਧ੍ਰ, ਵਰਧਨ, ਅੰਨਾਦ, ਮਹਾਸ਼, ਪਾਵਨ, ਵਹਿਨੀ, ਅਤੇ ਖੁਧਿ। ਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਸੰਘ੍ਰਾਮਜਿਤ, ਬ੍ਰਿਹਤਸੇਨ, ਸ਼ੂਰ, ਪ੍ਰਹਰਣ, ਅਰਿਜਿਤ, ਜਯ, ਸੁਭਦ੍ਰ, ਵਾਮਾਯੁ, ਸਤ੍ਯਕਾ। ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਦੀਪਤਿਮਾਨ, ਤਾਮ੍ਰ, ਤਪਤਾ ਆਦਿ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੋਂ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਧੀ ਰੁਕਮਵਤੀ ਤੋਂ ਹੋਏ, ਜੋ ਬੋਜਕਟ ਨਗਰੀ ਦੀ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕੁਆਰੀ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਰੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨ। ਤਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਕਿਵੇਂ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਫਿਰਾਕ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਦੱਸੋ, ਇਹ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?” ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਪਿਛਲਾ, ਭਵਿੱਖ, ਵਰਤਮਾਨ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਰੁਕਮਵਤੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਨੌਜਵਾਨ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਰੁਕਮੀ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਅਤੇ ਅਪਮਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ। ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਧੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੋਤਰੀ ਰੋਚਨਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹਰਿ ਦੇ ਪੋਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਕਰਵਾਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਭੈਣ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਅਤੇ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ, ਰਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਾਂਬ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਆਦਿ ਬੋਜਕਟ ਨਗਰੀ ਗਏ। ਜਦ ਵਿਆਹ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਮਾਣੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ (ਬਲਰਾਮ) ਨੂੰ ਜੂਏ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਾਰ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।” ਇਉਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ। ਉਥੇ, ਰਾਮਾ (ਬਲਰਾਮ) ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੌ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਾਈ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਦੰਦ ਵਿਖਾ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ।