ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਲਕਿਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸੁੰਦਰ ਮੱਥੇ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਕਤਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਅਣਜਾਣ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅਮੀਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀਆਂ। ਵਿਆਹ ਤੇ ਮਿਤਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਹੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜਨਮ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਮਰਤਬਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ; ਕਦੇ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਇਹ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ—ਮੈਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਲੋਂ ਅਵੇਰਥ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀਯਾ ਨਾਇਕ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਮਿਲੇਗਾ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਸੁੰਦਰ ਪੱਟ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮੱਦੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨੀ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਘੱਟ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਬੱਚਿਆਂ, ਨਾ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਘਰ ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀ ਰਸਮ ਹੈ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਚੁਪ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਟੁੱਟ, ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ—ਜੋ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ ਸੀ—ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਡਰ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਰੀ, ਅੰਤਹੀਨ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਰੋ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੰਜੂ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਸਫਰਾਨ ਲੱਗੇ ਛਾਤੀ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਥੱਲਾ ਹੋਏ ਸਿਰ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਮਨ, ਅਸਹਿਣੀ ਦੁਖ, ਡਰ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਕੰਗਣ ਢੀਲੀ ਹੋ ਕੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਲੁੱਕ ਗਈ, ਪੱਖਾ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਹਵਾ ਝਟਕ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਤਲ ਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਹਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂੰਝਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਜੂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਐਸੇ ਦੁਖ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਜਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ, ਸੋਹਣੀਏ। ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ—ਤੇਰੇ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ ਹੋਠਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਥਰਥਰਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਭੌਂਹ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਲਕਿਰ। ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਲਜਜਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੀਏ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਬੋਲ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਹੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਪਿਆਰ-ਭਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਚਮੁਚ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਆਲੌਕਿਕਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਸਚਮੁਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਰਾਹ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਾਣਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਾਡੇ ਕੰਮ ਸੰਸਾਰਕ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜੀ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁਚ ਨਿਰਮੋਲ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਕਤਸ਼ਾਲੀ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਤੁਟ ਲਾਲਚ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਅੰਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਲਕੜੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ; ਗਿਆਨੀਆਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਗਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ-ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਤੁਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭੌਂਹ ਕਾਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਆਪਣੀ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਹੇ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਬੋਲ ਭਾਵੇਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸਧਾਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣਕ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ। ਤੁਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਅੰਬਰਿਸ਼, ਨਹੁਸ਼, ਤੇ ਗਿਆ ਜਿਹੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ; ਪਰ ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਾਲਦੇ? ਕੌਣ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਲੱਭੇਗਾ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸੰਸਾਰੀ ਮੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਪੂਜਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਮੇਰਾ ਇੱਕੋ ਆਸਰਾ ਹੋਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਝੂਠ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਅਚਯੁਤ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੁਰਸ਼, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖੇ ਹਨ, ਗਧੇ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਬਿੱਲੀਆਂ, ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਜੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੂਰਖ ਮਹਿਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਹੀਂ ਲੈਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮੜੀ, ਵਾਲ, ਨਖ, ਤੇ ਵਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ, ਖੂਨ, ਕੀੜੇ, ਮਲ, ਕਫ, ਪੀਤ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਇੱਕ ਜੀਵਤ ਲਾਸ਼। ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਵੈ-ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਦੋਂ ਵਧੀ ਉਮਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਰਜੋ-ਗੁਣ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਹੈ। ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ ਕਿ ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਝੂਠ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ। ਇੱਕ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਮਹਿਲਾ, ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਚਰਿਤਰ ਢੀਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਵੇਂ ਵਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਮਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਖੋ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪਰਖਿਆ, ਤੇਰੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣਨ ਲਈ। ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਸੋਹਣੀਏ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਹੀ ਭਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਗਤ ਹੈ। ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਰਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋਈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਿਆਰ, ਸਾਂਤਵਨਾ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਮਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ।