ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਧੀਆ, ਦੁਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਵਿਛੋਣੇ ‘ਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲਾ ਯਕ-ਪੂੰਛਾ ਪੱਖਾ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪੈਜਬਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬਜਦੇ; ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੱਖਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਲ ‘ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ, ਕਪੜੇ ਹੇਠਾਂ ਛੁਪੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਕਮਰ ‘ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕਮਰਬੰਦ—ਇਹ ਸਭ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਅਚੂਤ ਦੇ ਪਾਸ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰੀ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਗਹਿਣੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬੋਲ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ—ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਧਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਦਿ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਮਾਣ ਨਾਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ?" "ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ; ਇਸ ਲਈ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅਮੀਰ ਔਰਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀਆਂ। ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਦੋਸਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਨ, ਜਨਮ, ਤਾਕਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਮਾਣ-ਪਦਵੀ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ; ਸਬ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਬ ਤੋਂ ਹੇਠਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਇਹ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ—ਜੋ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਫੋਕਟ wandering mendicants ਵੱਲੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਕਸ਼ਤਰੀਯਾ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਪਾਵੇਗੀ।" "ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਪਤਲੀ-ਜੰਗਾ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਤਾਕਿ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਸਕਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਣ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਾਂ, ਸਤਜਨਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਪਤਨੀ, ਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ, ਨਾਂ ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਬਿਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਯਜਨ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚੁੱਪ ਕਰ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਣ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ‘ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਡਰ ਗਈ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਤਲ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਗਈ, ਰੋ ਪਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਪੈਰ, ਜਿਸ ‘ਤੇ ਲਾਲ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਨਾਲ ਜਮੀਨ ‘ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗੀ; ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਜਲ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹੰਝੂਆਂ, ਛਾਤੀਆਂ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ, ਉਹ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਆਵਾਜ਼ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਅਸਹਿਣੀ ਦੁਖ, ਡਰ ਅਤੇ ਪੀੜ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੂੜੀ ਹੱਥ ਤੋਂ ਲੁੰਝ ਗਈ, ਪੱਖਾ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਜੀ ਹੋਈ ਕੇਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਿਛੋਣੇ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਵਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝਿਆ। ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ, ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਪੀੜਤ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮਾਣ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਖ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਤਜਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।" "ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਜਿਸ ‘ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠ, ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਅਤੇ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਭੰਵ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਵਕਰੀ।" "ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ, ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਲਾਜ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਬੋਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ਜ: "ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ। ਮੈਂ, ਜੋ ਅਣਗੁਣ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਪਦਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇਪਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਹੇਠਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਮੂਢਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਨੰਦਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਸਮਝਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਸੰਸਾਰਿਕ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ਼ ਜੋ ਤੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਹੀ ਤੇਰੀ ਰੀਤ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਵਸਤੂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਤਾਕਤਵਾਨ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ।" "ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ-ਔਰਤ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਵੱਡਾਪਣ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੇਰੀ ਭੰਵ ਕਾਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਖੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।" "ਹੇ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਭਾਵੇਂ ਸੁੰਨ ਹੋਣ, ਪਰ ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਦੇ ਤਣਾਅ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲਿਆ।" "ਤੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਅੰਬਰੀਸ਼, ਨਹੁਸ਼, ਗਿਆ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਜ-ਗੱਦੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਪਰ ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ?" "ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਜੋ ਸਤਜਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਘ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਠਿਕਾਣਾ ਕਿਉਂ ਲੱਭੇ? ਆਮ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਖੋਜਾਂ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਹੀ ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਹੋਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝੂਠ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਅਚੂਤ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੁਰਸ਼, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ਤ ਹਨ, ਉਹ ਗਧੇ, ਗਾਇ, ਘੋੜੇ, ਬਿੱਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਜੇ ਤੇਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?" "ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਔਰਤ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੁੰਘੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮੜੀ, ਵਾਲ, ਨਖਾਂ, ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ, ਖੂਨ, ਕੀੜੇ, ਮਲ, ਕਫ਼, ਪਿਤ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇੱਕ ਜੀਵਤ ਲਾਸ਼।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।