ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗੋਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਟਕ ਰਹੀ ਮਾਲਾ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੋਮੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੈਸਮੀਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਚਾਨਣੀ ਚਾਂਦਨੀ, ਪਰੀਜਾਤਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹਵਾ, ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਮਹਕਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ, ਉਤਮ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਚਮਰ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਗੁੰਜਦੇ ਗਹਣੇ, ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਚੁੜੀਆਂ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੰਖਾ, ਉਸ ਦੀ ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸਤਨ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰ 'ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਪਾਸ ਸਚਮੁਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਨੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਟਕਦੀ ਜਟਾ, ਕੰਨ ਝੁਮਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹਾਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ, ਦੌਲਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ? ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੱਡ ਕੇ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਧਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਨਿਰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਧਨਵੰਤੀਆਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀਆਂ। ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਸੋਭਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜਨਮ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਪਦ ਇੱਕੋ ਵਰਗੇ ਹੋਣ; ਕਦੇ ਵੀ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ—ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ—ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਵੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਅਸਲ ਫਲ ਮਿਲੇ। ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਲਵਾ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਪਤਲੇ ਪੱਟ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹੈ। ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਥੱਲਾ ਲਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਂ, ਨ ਵਾਈਫ, ਨ ਬੱਚਿਆਂ, ਨ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ—ਜੋ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ—ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਕੰਪਦੀ, ਗਹਿਰੀ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਵਿਦਨਾ ਵਿਚ ਡੁਬ ਗਈ, ਤੇ ਰੋ ਪਈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੈਰ, ਜੋ ਨਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੇਖਾ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅੰਜਨ ਨਾਲ ਕਾਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ; ਉਹ ਝੁਕੀ ਹੋਈ, ਆਵਾਜ਼ ਦੁਖ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਸਹਿ ਦੁਖ, ਡਰ, ਅਤੇ ਵਿਦਨਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੱਥੋਂ ਚੁੜੀ ਢਲਕ ਗਈ, ਪੰਖਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨੇ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਅਗਿਆਤ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵਿਛੋਣੇ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੌਂਡੇ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂੰਝਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸਤਨ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ; ਉਹ, ਜੋ ਮਾਤਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਦੁਖੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਦੁਖ ਦੀ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ।" "ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠ, ਤੇਰੇ ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰੇ ਭਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਟੇਢ।" "ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਲਈ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਕਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਨਰਮ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਲਾਜ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਰਦ ਨੂੰ, ਬਰਾਤਾ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਬੋਲਿਆ: "ਹਾਂ, ਹੇ ਕੌਂਡੇ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ। ਮੈਂ, ਨਿਕੰਮੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਸਭ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਨੂੰ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" "ਸਚ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਅਲੇਪ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" "ਤੇਰੇ ਕੌਂਡੇ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਰਾਹ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭੋਗਿਆ, ਆਮ ਮਰਦ-ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਸੰਸਾਰਕ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਿਰਧਨ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਤਿ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ; ਪਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ।" "ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਭ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ; ਗਿਆਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਸੰਗ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਨਾਰੀ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ।" "ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਛੱਡ ਕੇ ਵਧਾਈ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ—ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਭਵਾਂ ਕਾਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?" "ਹੇ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਭਾਵੇਂ ਹਲਕੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਦੀ ਟੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ।" "ਤੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਕੌਂਡੇ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੰਬਰੀਸ਼, ਨਹੁਸ਼, ਗਯਾ ਵਰਗੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਜ-ਗੱਦੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ; ਪਰ ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਭਾਵਨਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।