ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ—ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਕੋਈ ਆਸਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਚਰਨ ਧੋਦੀਆਂ, ਪਾਨ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਆਰਾਮ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਚੰਵਰ ਝਲਦੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਾਉਂਦੀਆਂ, ਕੇਸ ਠੀਕ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੌਣ ਲਈ ਵਿਛੋਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਭੇਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ। ਇੱਥੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉਨੱਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ "ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਵਧ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਭਾਈਸ਼ਮੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚੰਵਰ ਝਲਦੀ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦੇ, ਪਾਲਦੇ ਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋ-ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਏ। ਉਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਕਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਛੱਤਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਦੀਵਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਚੰਨਣ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਲੱਕੜ ਦੀ ਧੂਪ ਦਾ ਸੁਗੰਧ ਜਾਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਦੁਧੀ ਫੇਂਨ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰਤਨ ਜੜਿਤ ਚੰਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਚੱਲੀ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈਆਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਜੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਝੰਕਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਕੰਗਣ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਚੰਵਰ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਛਾਤੀ ਦੇ ਨੀਵਾਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਕੇਸਰ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ। ਉਹ ਅਚੂਤ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਲਾਭਵਾਨ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਗੁੰਗਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅੰਬਰ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ! ਤੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ, ਧਨ, ਸੋਭਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸਨ—ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਮੰਗਦੇ ਸਨ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਆਦਿਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ?" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭੌਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਧਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਿਰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਨਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀਆਂ। ਵਿਆਹ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨ, ਜਨਮ, ਤਾਕਤ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਦਰਜਾ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ; ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਇਹ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ—ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਫ਼ੋਕਲ ਸੰਨਿਆਸੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਖ਼ਤਰੀ ਵੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਮੰਗਲਤਾ ਮਿਲੇਗੀ। ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਘਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।" "ਹੇ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਲਈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਮੱਦ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤੇ ਸੰਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਮੰਡਤਾ ਘਟਾ ਸਕਾਂ। ਸੱਚ ਪੁਛ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਟੁੱਟ ਪ੍ਰੇਮੀਣੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਲਹਿ ਗਿਆ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀਣੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਡਰ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ, ਅੰਤਹੀਣ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਜਲ ਨਾਲ ਕਾਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਕੇਸਰ ਲੱਗੇ ਸਿਨੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਉਹ ਝੁਕ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕੰਗਣ ਹਥੋਂ ਲੁੜਕ ਗਿਆ, ਚੰਵਰ ਹਥੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਭੁੱਲਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੇਲਾ ਦਾ ਪੌਦਾ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਕੇਸ ਖੁਲ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਡੂੰਘੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵਿਛੋਣੇ ਤੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਨੀਵੇਂ ਉਤਰੇ, ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸਦੇ ਕੇਸ ਸੰਭਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੋਂਝਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸਿਨੇ ਪੋਂਝ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਾਣ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਕੇ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੰਡ ਪਾਈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਰੁੱਸ ਨਾ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ।" "ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਹੋਠ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਭੌਹਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤਿਰਛੀ ਲਕੀਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ।" "ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਹੇ ਲਾਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ/ਪ੍ਰੇਮੀਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮਜ਼ਾਕ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ: "ਹਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਿਮਣੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨਿ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਐਸ਼ਵਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਦੀ ਜੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" "ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਪਰ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਜੋ ਮਨੀਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਸੰਸਾਰਕ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਾਰਗ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਗੁਣ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਨੁੱਖੀ ਲਕੜੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹੋ; ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਗਤ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖ-ਸੁਖ, ਮਰਦ-ਔਰਤ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਭਾਵੁਕ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ, ਨਿਮਰਤਾ, ਤੇ ਪਰਸਪਰ ਸਮਝ ਬਰਸ ਰਹੀ ਸੀ।